Fabuła

Legenda głosi, że Hyrule zostało stworzone
dawno, dawno temu, przez potężne boskie istoty.

Na skraju królestwa leżał niewielki lasek.

Nad jego mieszkańcami czuwało
w ciszy samotne, prastare drzewo.

A mieszkańcy ci znani byli jako Kokiri.

Każdy Kokiri miał towarzyszkę w postaci
wróżki, z którą wiódł niewinne życie w lesie.

Było jednak jedno wyjątkowe dziecko...

...które nie miało swojej wróżki.

Obawiam się... że nie zostało mi wiele czasu...

Ciężko mi... Wkrótce nie będę już w stanie chronić
lasu. Ale muszę zapewnić mu bezpieczeństwo...

Zawierzę wszystko dziecku.

Navi...

Mała Navi, gdzie jesteś?

Tak, Wielkie Drzewo Deku. Obecna!

Co mogę dla ciebie zrobić?

Ach, przyleciałaś.

Muszę cię o coś poprosić. Mam nadzieję,
że to nie będzie zbyt wiele.

Muszę porozmawiać z pewnym młodzieńcem.
Przyprowadź go do mnie.

Oczywiście. Ale... o kogo chodzi?

O jedyne dziecko w lesie, które nie ma
własnej wróżki.

Na imię ma Link.

Wszystko jasne. Już po niego lecę!

Link! Hej, Link, obudź się!

Potrzebuje cię Wielkie Drzewo Deku.
No już, obudź się!

No WEŹ.

Czego Wielkie Drzewo Deku może chcieć od
takiego śpiocha?

No, w końcu wstałeś!

Mam na imię Navi i jestem wróżką!

Samo Wielkie Drzewo Deku prosiło, żebym cię
do niego przyprowadziła.

Powiedziało, że chce z tobą porozmawiać.

Więc już, wstawaj. Pójdziemy do niego razem!

Hej, Link!

Aha! Wiedziałam!

Twoja własna wróżka.

Wreszcie przyleciała do ciebie wróżka!

Nawet nie wiesz, jak się cieszę, Link!

Hej, maleńka, jak ci na imię?

Och, naprawdę? Ja jestem Saria!
Miło cię poznać, Navi.

O ja cię, Link! Zobaczysz się z Wielkim Drzewem
Deku! To na pewno coś ważnego...

Pewnie chce, żeby Navi była twoją towarzyszką!

Każdy Kokiri ma własną wróżkę-towarzyszkę.

Dziś przyszedł czas na ciebie. Od teraz jesteś
prawdziwym Kokiri!

Cóż, w każdym razie lepiej, żebyś się pospieszył.

Spotkanie z Wielkim Drzewem Deku...
Ale frajda!

Jestem Navi! Wielkie Drzewo Deku poprosiło
mnie, bym przyprowadziła do niego Linka...
I tak też robię!

Wielkie Drzewo Deku, wróciłam.

Ach, faktycznie. Dziękuję ci za pomoc, Navi.

A więc, Linku...

Wezwałem cię tu, bo muszę cię poprosić
o przysługę... To coś naprawdę ważnego.

Ale zanim do tego przejdę,
odpowiedz proszę...

Linku... rozumiem, że każdej nocy śnią ci się
koszmary, czyż nie?

A więc, wysłuchaj mnie uważnie.

Od niepamiętnych czasów opiekuję się pewnym
niezwykle cennym przedmiotem.

Przedmiot ten jest niezbędny, by w Hyrule nadal
panował pokój... Nazywamy go duchowym
kamieniem Kniei.

Hę? Duchowy kamień Kniei...

Jednakże... na świecie pojawiła się pewna zła
istota, która planuje wykorzystać go do
własnych, niecnych celów.

Chcąc wykraść mi duchowy kamień, istota ta
nasłała na moje korzenie przerażającą bestię.

Ojej! Wielkie Drzewo Deku, czy ta bestia jest
wewnątrz ciebie?!

Zaiste. Nieświadomy podstępu, pozwoliłem,
by potwór urósł i przybrał na sile... Gdy go
spostrzegłem, było już za późno.

Linku, usłysz me wezwanie.

Jako obrońca duchowego kamienia Kniei,
zaklinam cię.

Proszę... Przeszukaj me korzenie razem z Navi
i pokonaj bestię, która czai się wewnątrz.

Rozumiem. Tego się obawiałem.

Ach, wróciłeś. Udało ci się pokonać tę bestię.
Brawo, Linku.

Dzięki twej pomocy udało nam się ochronić
duchowy kamień – Szmaragd Kokiri.

Masz mą wdzięczność, młodzieńcze.

Otóż...

Szmaragd Kokiri jest niezbędny, by dotrzeć do
Uświęconej Domeny. Tam znajduje się Triforce.

Hmmm. Linku, Navi.

Nadszedł czas, bym opowiedział wam
o Triforsie... i o powstaniu Hyrule.

Uświęcona Domena? I... Triforce?

Ale, Wielkie Drzewo Deku... Do czego Gomie
był potrzebny ten szmaragd?

Triforce, pozostawiony w Uświęconej Domenie...
Ten złoty symbol zawiera w sobie boską moc.

A teraz... Ujawnił się nikczemnik,
który wiecznie tej mocy pożąda.

W nadziei na zdobycie Uświęconej Domeny,
uwolnił on wewnątrz mnie tę potworną bestię,

by zdobyć szmaragd, którego przysięgłem bronić.

Ten, o którym mowa, jest tym samym,
który nawiedza co noc twe sny, Linku.

Na samym początku nie istniał porządek,
a żaden żywot nie nabrał jeszcze kształtu.

Na ten chaos, który kiedyś miał stać się Hyrule,
zstąpiły trzy złote boginie.

Din, bogini mocy.

Nayru, bogini mądrości.

Farora, bogini odwagi.

Din...

Swoimi potężnymi, płonącymi ramionami
przeorała glebę i stworzyła czerwone ziemie.

Nayru...

Za pomocą swej ogromnej mądrości wlała
w ziemię wiedzę, przynosząc światu porządek.

Farora...

Dzięki swemu ogromnemu sercu tchnęła życie
we wszystko, co miało ten porządek utrzymać.

Gdy trzy boginie ukończyły dzieło,
powróciły do swej domeny.

Jednak pozostawiły po sobie złoty symbol.

Od tamtej pory ten uświęcony znak jest
fundamentem zasad rządzących światem.

Miejsce, w którym spoczął,
nazwano Uświęconą Domeną.

Triforce spełni życzenie każdego, kto go
zdobędzie.

Nawet jeśli będzie to ktoś o podłym sercu...

A teraz, Linku, zawierzam twej opiece ten
duchowy kamień... Szmaragd Kokiri.

Hę?!

Widziałeś tego niegodziwca niejednokrotnie
w swych snach. A teraz pokonałeś jedną z jego
kreatur.

Już czas. Ruszaj w drogę.

To dlatego, że jesteś dzieckiem przeznaczenia
i to ty musisz bronić Triforce’u przed
wcieleniem zła.

Szmaragd Kokiri nigdy nie może
wpaść w łapy kogoś tak złego...

Jestem słaby. Potwór, którego na mnie nasłał,
wypaczył moje ciało tak, że już nie wyzdrowieję.

Co...

Chroniłem Szmaragd Kokiri, właściwie oddałem
mu życie. To dzięki temu przetrwałem tak długo...

Jednakże... wygląda na to, że mój czas
w końcu nadszedł.

Wielkie Drzewo Deku!

Moja droga Navi... Ty i Link z powodzeniem
pokonaliście czyhającego we mnie potwora...

Stanowicie... znakomity zespół... Nadszedł czas,
abyście wspólnie wyruszyli w wędrówkę.

Linku... udaj się ze Szmaragdem Kokiri...
do Zamku Hyrule...

Znajdziesz tam księżniczkę, wybrankę boskich sił...
Ona cię poprowadzi.

Ty i księżniczka... razem musicie ochronić
ten wspaniały świat...

Teraz jego los zależy od was...

Linku... Navi...

Żegnajcie...

Och... Wielkie Drzewo Deku...

Link, czas ruszać. Do Zamku Hyrule!

Ja sprawdzę, co z Wielkim Drzewem Deku.
Ty wracaj już do domu, okej?

A! Link...

EJ! TY!

Gadaj no, co się stało z Wielkim Drzewem Deku?
Czy z nim wszystko... Czy ono... uschło?

Nie... To niemożliwe. To nie może być prawda...

Ono wciąż żyje, prawda? Prawda?!

Mido... Ono... Cóż...

Wielkie Drzewo Deku!

Wielkie Drzewo Deku!!!

Och, Mido...

Wielkie Drzewo Deku odeszło... a... a ty, Link,
musisz...

Ale nie wolno przecież... Link, nie rób tego...

Ty i ja... My... Kokirim nie wolno opuszczać lasu...
Zapomniałeś?

Zapomniałeś?!

...

Link...

Ty... wyruszasz... Naprawdę nas opuszczasz?

Saria gdzieś sobie poszła... Mam nadzieję,
że wszystko z nią będzie okej...

Ale tak czy siak... Musimy iść do Zamku Hyrule...

I dlatego... musimy już iść...

Tu może być niebezpiecznie. Kto wie,
co za potwory się tu kryją?

Link, Navi... Co... co się stało?

Teraz musisz opuścić las... Czy to się
dzieje naprawdę?

A więc już czas... Odchodzisz...

Ja... ja chyba od zawsze to wiedziałam.
Wiedziałam, że pewnego dnia opuścisz te knieje...

Link... Nie jesteś taki sam jak my.

Ale... mimo wszystko...

Jesteś moim przyjacielem. Już na zawsze.

A ja jestem twoją przyjaciółką.

Spędziłam sporo czasu, pracując nad czymś,
co chcę ci podarować.

Jest już gotowa. Weźmiesz ją ze sobą?

Dziękuję... Dbaj o nią.

Pokażę ci, jak na niej grać.

Gdy tylko... gdy będziesz grał na okarynie,
pomyśl o lesie... i wracaj do nas czasem.

A więc, Linku... Wygląda na to, że nareszcie
nadszedł czas, byś rozpoczął swą podróż.

Jam jest Kaepora Gaebora. Przybywam,
by służyć wam pomocą oraz dobrą radą.

Twoja droga pełna będzie trudu i znoju.
Nieubłagany twój los, chłopcze.

Tylko od ciebie jednak zależeć będzie twój
sukces... bądź porażka. Nie zapomnij o tym.

A więc, Linku...

Widzisz tę drogę? Prowadzi ona do zamczyska,
ale nie byle jakiego. W rzeczy samej, tą ścieżką
dotrzesz do Zamku Hyrule.

Tam przyjdzie ci spotkać się z pewną
księżniczką.

Pomnij słowa Wielkiego Drzewa Deku.

Twoja podróż będzie długa. Momentami nie
będziesz pewien, którą ścieżkę powinieneś
obrać.

W takich chwilach zerknij do dziennika podróży
i zastanów się nad drogą, którą pokonałeś.
W ten sposób zawsze znajdziesz swój cel.

Dobrze więc, pora już na mnie. Będę na ciebie
czekał w Zamku Hyrule.

Spójrz, chłopcze. Oto Hyrule. Piękna kraina,
która wymaga naszej ochrony.

Szczyt, który majaczy na horyzoncie, zwie się
Górą Śmierci. Zamieszkują go strażnicy
duchowego kamienia Pożogi – Goronowie.

U podnóży góry znajdziesz moją ojczyznę –
dom klanu Sheikah, Wioskę Kakariko.

Zanim udasz się na Górę Śmierci, porozmawiaj
z mieszkańcami wioski. Z pewnością dowiesz się
od nich czegoś przydatnego.

I pamiętaj. Gdybyś znalazł się w tarapatach,
przypomnij sobie melodię, której cię nauczyłam.

Jak mówiłam, to pieśń przekazywana z pokolenia
na pokolenie wewnątrz rodziny królewskiej.
Znają ją tylko przyjaciele dworu.

Może stanowić dowód twojej służby dla Hyrule.

Przepowiednie ze snów Jej Wysokości są pewne.
Sprawdzały się już wiele razy.

Lecz, ach, wciąż jest jeszcze zbyt młoda...
Musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy,
by ją wspomóc.

Muszę wrócić do moich obowiązków.
Ty natomiast powinieneś wypełnić swoją misję.

Uważaj na siebie. Twoja droga zabierze cię do
Wioski Kakariko, a potem – na Górę Śmierci.

Hmm... Do wioski i na górę...

Hę?

Rozpłynęła się w powietrzu...

No dobra, Link! Ruszamy – na Górę Śmierci!

Hu, huu! Hejże, Linku!

Przed tobą Wioska Kakariko.

Czy nie powinieneś najpierw spotkać się
z księżniczką Hyrule?

Udaj się do zamku, jeśli jeszcze się z nią nie
spotkałeś.

Nikt inny nie jest w stanie wykonać misji, którą
powierzyło ci Wielkie Drzewo Deku...

Tylko ty możesz to zrobić, Linku.

Hu, huu!

Linku! Dokądś się wybierasz?

Może powinienem opowiedzieć ci więcej
o tej części świata...

Za tamtymi łagodnymi wzgórzami znajdują się
rześkie i obfite wody Jeziora Hylii.

Podążając drogą między skałami, dotrzesz
do Doliny Gerudo...

W tamtejszej fortecy mieszkają złodzieje
z ludu Gerudo. W twoim wieku lepiej się
tam nie wybierać.

Oczywiście, jeśli masz inne zdanie, droga wolna.

Być może pamiętasz, że kiedyś
się tam spotkaliśmy.

Czegokolwiek byś nie spotkał na ścieżkach tej
krainy, nie poddawaj się, Linku.

Hu, huu!

Czy nie miałeś się spotkać z księżniczką Hyrule?

Powinieneś czym prędzej skierować się
na zamek...

Pamiętaj, Linku... Zamek Hyrule czeka.
Udaj się tam jak najszybciej.

Hu, huu!

Spójrz w górę, Linku.

Przed tobą olbrzymie rozlewisko.

Zwą je Jeziorem Hylii.

Od samego dna aż po brzegi...

...pieczę nad nim trzyma miłujące wodę
plemię Zorów.

Odwiedzone dotąd miejsca znajdziesz na mapie.
Zajrzyj do niej, jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś.

Pamiętaj o tym... i miej się na baczności,
chłopcze, hu, huu!

Chwileczkę, Linku!

Przecież miałeś spotkać się z księżniczką Hyrule,
nieprawdaż?

Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, powinieneś udać
się do zamku...

Koniecznie odwiedź zamek, Linku! Hu, huu!

Hu, huu, huu!

Tutaj, Linku.

Daleko dotarłeś, młodzieńcze. Doskonale.
Księżniczka czeka w zamku, o tam.

Zastanawiam się... jaki teraz czeka cię los?

W drogę, chłopcze. Bądź ostrożny! Hu, huu!

Hę... CO?!

A tak smacznie spałem... Co znowu?

Hmm...

A ty, mały? Coś ty za jeden?

Tak jest. To ja gospodarzę w naszym ranczu.
Ranczu Lon Lon, ma się rozumieć. Jestem Talon.

Przyjechałem do zamku z dostawą mleka, ale,
no cóż, podróż nieco mnie znużyła. Musiałem
przypadkiem uciąć komara.

Hę? Malon mnie szuka?

O-o NIE! Zostawiłem ją tam samą!

Znowu mi się dostanie!

K-kto tam?

Zaraz... kim jesteś?

I jak się tu dostałeś?

Chwileczkę, czy to...

...wróżka?

Czy w takim razie jesteś...

Wybacz.

Nawet się nie przedstawiłam.

Mam na imię Zelda
i jestem księżniczką Hyrule.

Kim jesteś? Nie powiesz, jak ci na imię?

Link...

To dziwne uczucie... Pierwszy raz słyszę twoje
imię, a jednak brzmi ono tak znajomo.

Ciężko w to uwierzyć, ale... znam cię.

Przybyłeś z lasu... i dzierżysz
jego duchowy kamień.

Prawda?

Wiedziałam!

Moje sny to zwiastuny prawdziwych wydarzeń.
Było tak już od wczesnych dni mojego
dzieciństwa.

Każdy sen służy jako przestroga...

Pojawiałeś się w nich wiele razy, Link.

Śniło mi się, że Hyrule owiane było czarnymi,
złowrogimi chmurami, a cały świat opanowała
ciemność.

Lecz wtedy z lasu wydobył się promień światła,
który przebił się przez chmury i oświetlił całą
naszą krainę.

Światło przekształciło się w postać chłopca,
któremu towarzyszyła jego wierna wróżka.
W dłoni dzierżył on zielony, błyszczący kamień.

Teraz, gdy cię ujrzałam, zrozumiałam...

Mój sen był proroczy... i to ty jesteś posłańcem
z lasu!

Link... jako mój wyśniony posłaniec musisz
spełnić dla mnie jedną prośbę.

Lecz najpierw... chcę opowiedzieć ci pewną
legendę... Jej słowa przekazywane są członkom
rodziny królewskiej z pokolenia na pokolenie.

Zanim to zrobię... Muszę cię ostrzec, że ta legenda
to sekret rodziny królewskiej.

Nikomu nie wolno ci jej przekazać, dobrze?

Zaczyna się ona tak...

Link, co ty wygadujesz? Ona ma rację!

Księżniczko, jesteś niesamowita!
Skąd to wszystko wiesz?

Triforce jest nasycony mocą bogiń. Spełni on każde,
nawet najskrytsze marzenie tego, kto go pochwyci.

Jeśli ten ktoś jest czystego serca,
świat zaleje olśniewające światło.

Zaś na dotyk dłoni kogoś o nikczemnym sercu,
świat pokryje nieprzenikniona ciemność.

Z tej przyczyny zabronione jest dotykać
Triforce’u lekkomyślnie.

Jego moc musi pozostać w Uświęconej Domenie,
w spokojnym uśpieniu.

Triforce spełnia życzenia kogokolwiek,
kto go posiądzie.

Boginie nakazały pradawnemu mędrcowi go
chronić, by nie wpadł w niepowołane ręce.

Mędrzec wybudował Świątynię Czasu tu,
w Hyrule.

Triforce został zamknięty za Wrotami Czasu
w głębi świątyni.

Moi przodkowie, założyciele królewskiej rodziny
Hyrule, przejęli od mędrca brzemię opieki nad
Świątynią Czasu.

By ją chronić, wybudowali w tym miejscu
Zamek Hyrule.

Wrota Czasu pozostają szczelnie zamknięte –
by je otworzyć, trzeba zebrać kilka potężnych
„kluczy”.

Po pierwsze, musisz zdobyć trzy duchowe
kamienie.

Masz już jeden z nich – twój Szmaragd Kokiri to
duchowy kamień Kniei.

Pozostałe dwa to kamienie Pożogi i Wody.
Strzegą ich mieszkańcy dwóch różnych krain.

Poza duchowymi kamieniami jest jeszcze jeden
klucz. To sekret przekazany rodzinie królewskiej
przez mędrca.

Okaryna Czasu!

Jeśli chcesz otworzyć Wrota Czasu, musisz
zebrać trzy duchowe kamienie i zagrać na
Okarynie Czasu.

Wszystko to wiedza przekazywana z pokolenia
na pokolenie przez moich przodków.

Ach, ależ się rozgadałam... Mam nadzieję,
że udało mi się to jakoś wyjaśnić...

Czy chciałbyś zapytać o coś jeszcze?

Chcesz wysłuchać legendy przekazywanej przez
moich przodków? O czym ci opowiedzieć?

Ach, co chciałbyś wiedzieć na temat Wrót
Czasu?

To ona łączy tę krainę z Uświęconą Domeną.

A w Uświęconej Domenie spoczywa Triforce.

Wrota Czasu znajdują się w Świątyni Czasu.

Są szczelnie zamknięte, by nikt niepowołany nie
dostał się do Uświęconej Domeny i nie zdobył
dla siebie Triforce’u.

Wrota Czasu otworzyć mogą jedynie trzy
duchowe kamienie i Okaryna Czasu.

Szmaragd Kokiri to jeden z trzech duchowych
kamieni – zwie się kamieniem Kniei.

Pozostałe dwa to kamienie Pożogi i Wody.

Strzegą ich mieszkańcy dwóch różnych krain.

Okaryna Czasu to dar przekazany rodzinie
królewskiej Hyrule przez pradawnego mędrca.

Obecnie to ja jej strzegę.

Czy chciałbyś zapytać o coś jeszcze?

To świetnie! Gdybyś chciał usłyszeć
o czymś jeszcze, pytaj śmiało.

Hej, księżniczko? Chyba rozumiem, o co chodzi
w tej legendzie.

Chciałabym wiedzieć... czy tobie zależy na tym,
żeby otworzyć Wrota Czasu? Czy... czy chcesz
zdobyć Triforce?

Otóż...

Pilnie go ostatnimi czasy obserwuję.

Widzicie tego mężczyznę o złych oczach?

Nazywa się Ganondorf. Przewodzi ludowi Gerudo.
To lud pustyni, zamieszkujący zachodnie
krańce świata.

Choć póki co był lojalny wobec mojego
ojca, uważam, że nie wolno mu ufać.

Czarne chmury, które widziałam w moich
snach... Jestem pewna, że oznaczają
właśnie jego!

Powiedziałam o tym wszystkim
mojemu ojcu, ale on mi nie wierzy.

Mimo tego, nadal to czuję...
Czuję złe intencje tego mężczyzny!

Sądzę, że to Ganondorf pragnie zdobyć Triforce.

Dlatego zjawił się w zamku... Chce zniewolić
królestwo... Nie... On chce zniewolić cały świat.

Link... tylko my możemy ocalić Hyrule!

Proszę... Musisz nam pomóc!

Jak tak o tym pomyśleć...

Założę się, że to on jest nikczemnikiem,
który szuka duchowych kamieni – to przed
nim ostrzegało nas Wielkie Drzewo Deku!

Dziękuję, Link!

Nie możemy pozwolić, by Ganondorf zdobył
Triforce.

Aby tego uniknąć...

...my musimy zdobyć go pierwsi!

Póki co, zachowam Okarynę Czasu przy sobie.

Twoim zadaniem będzie odnaleźć pozostałe
dwa duchowe kamienie.

Ach... Wybaczcie, to mi zajmie tylko chwilę.

Napiszę dla was list...

Triforce to święty symbol pod postacią trójkąta,
pozostawiony nam przez trzy boginie –
stworzycielki Hyrule.

Mówi się, że ktokolwiek go dotknie,
spełni swe życzenie.

Nawet jeśli ten, kto je wypowie,
ma nienawistne serce...

Weź go. Przyda ci się.

Co się stało? Zauważył cię?

Nie przejmuj się.

Nie wie, o czym rozmawiamy.

Oczywiście. Co chciałbyś wiedzieć?

Link, spójrz, proszę...

Gdybyś chciał zapytać o coś jeszcze,
nie krępuj się.

Czy chciałbyś zapytać o coś jeszcze?

Oczywiście. Co chciałbyś wiedzieć?

Oczywiście. Nie krępuj się. Pytaj, o co chcesz.

Ach, no tak.

Ciekawi cię Triforce?

Oczywiście. Chcesz posłuchać o Triforsie, tak?

Ciekawi cię Triforce?

Ciekawi cię Świątynia Czasu?

Oczywiście. Chcesz posłuchać o Świątyni
Czasu, prawda?

Ciekawi cię Świątynia Czasu?

Ciekawią cię Wrota Czasu?

Oczywiście. Chcesz posłuchać o Wrotach
Czasu, tak?

Ciekawią cię Wrota Czasu?

Ciekawią cię duchowe kamienie?

Oczywiście. Chcesz posłuchać o trzech
duchowych kamieniach, tak?

Ciekawią cię trzy duchowe kamienie?

Ciekawi cię Okaryna Czasu?

Oczywiście. Chcesz posłuchać o Okarynie
Czasu, tak?

Ciekawi cię Okaryna Czasu?

To wszystko, co wiem.

To wszystko, co wiem na ten temat.

Mam nadzieję, że pomogłam...

W porządku. Moja strażniczka
odprowadzi cię do wyjścia.

Impo! Jesteś tam?

Owszem, Wasza Wysokość.

Chłopcze, podejdź no tutaj!

Muszę z tobą porozmawiać.

Oto i ona. Zawsze nade mną czuwa.

Ma na imię Impa.

Potrafi onieśmielić, ale nie masz się czego bać.
Proszę, porozmawiaj z nią.

Jestem Impa.

Członkini plemienia Sheikah, ochmistrzyni
rodziny królewskiej i opiekunka księżniczki Zeldy.

Dzielny chłopcze...

Wszystko, co powiedziała księżniczka, to prawda.

Rzecz jasna, najlepiej byłoby, gdybym to ja
ruszyła na poszukiwanie duchowych kamieni,

ale skoro Ganondorf kręci się po zamku,
winnam pozostać u boku Jej Wysokości.

Przykro mi, ale muszę cię poprosić,
byś odnalazł kamienie za mnie.

A teraz, skoro sama księżniczka powierzyła
ci zadanie, nauczę cię wyjątkowej melodii,
która bez wątpienia ci pomoże...

Grałam ją księżniczce na dobranoc,
gdy jeszcze była mała.

Hmm?

Widzę, że masz okarynę. Doskonale.

Tę pieśń przekazywano w rodzinie królewskiej
od pradawnych czasów. Sprzymierzeńcy korony
rozpoznają ją bez problemu.

Wiedz, chłopcze, że grając ją, okazujesz
dowód swej misji jako królewski posłaniec.

Jeśli wierzyć legendom, melodia ta
skrywa także tajemną moc.

Ta moc z pewnością przyda
ci się na twej drodze.

Słuchaj uważnie...

Zapamiętaj tę melodię.

Całkiem nieźle... Upewnij się,
że zapamiętasz tę melodię.

Chodź, odprowadzę cię na zewnątrz. Ganondorf
może mieć oczy i uszy nawet w cieniach tej
twierdzy.

Upewnij się, że nie masz tu już nic do zrobienia
i wróć do mnie, gdy będziesz gotowy.

Gotowy? No to słuchaj uważnie...

Niesamowite!

Wygląda na to, że przepadają za tobą nie tylko
wróżki, ale i konie! Hi, hi! Urocza ta Epona, co?

Kiedy podrośnie, pozwolę ci jej dosiąść!

Mmmm... Kto tam jest?

Ten dźwięk... To melodia przekazywana
w rodzinie królewskiej z pokolenia na pokolenie...
wzywa mnie do przebudzenia.

Skoro tu przybywasz, znaczy to pewnie, iż
chcesz dla siebie nowej mocy, czyż nie?

A w takim wypadku, czy mogę poprosić cię
o drobny datek w jej zamian?

Hm? Czy muszę jaśniej?

Wrzuć rupie do fontanny.

Jeśli to uczynisz, będę mogła darować ci
nową moc... Czy nie brzmi to błogo?

Myślę, że... cena rupie powinny załatwić sprawę.

Jeśliś skłonny poczynić datek, wrzuć proszę,
powiedzmy... cena rupie do mojej fontanny.

Jeśliś skłonny poczynić datek, wrzuć proszę,
powiedzmy... cena rupie do mojej fontanny.

Jeśliś skłonny poczynić datek, wrzuć proszę,
powiedzmy... cena rupie do mojej fontanny.

Jeśliś skłonny poczynić datek, wrzuć proszę,
powiedzmy... cena rupie do mojej fontanny.

Jeśliś skłonny poczynić datek, wrzuć proszę,
powiedzmy... cena rupie do mojej fontanny.

Mmmm... A kogo tutaj wiatr przyniósł...

Mmmm... Kto narusza moje osiem godzin snu
dla urody?

Mmmm... Kto tam?

Hmm... Czuję, że nie jestem pierwszą wielką
wróżką, którą odwiedziłeś. Otrzymałeś już moc...
A teraz... pragniesz jej więcej?

Och... Więc posmakowałeś mocy, którą władają
wielkie wróżki? A teraz pragniesz jej więcej?

Zdaje się, że co najmniej jedna z wielkich wróżek
obdarzyła cię mocą... A tobie potrzeba więcej,
czyż nie?

Może złożysz mi zatem nieduży datek
w zamian za ten dar?

Skoro tak, to proszę jedynie o drobny datek.
Nic przesadnego, rzecz jasna.

Chyba nie odmówisz złożenia maleńkiego
datku w zamian za pomoc, prawda?

Mm... To melodia, którą przekazuje się
w rodzinie królewskiej Hyrule... Jakaż kojąca.

Mm... Ta melodia zdaje mi się słodsza z każdym
razem, gdy ją słyszę...

Mm... Melodia przekazywana w rodzinie
królewskiej Hyrule od pokoleń... Przesłodka,
jak zawsze.

To znowu ty? Czekałam z zapartym tchem,
ohoho...

Wiedziałam, że przybędziesz... Ohoho...

Ohoho... I oto powracasz, hmm?

Pragniesz nowej mocy, czyż nie? A zatem,
z pewnością nie odmówisz złożenia mi datku...

Chcesz władać nową mocą, nieprawdaż?
W takim razie datek, proszę...

Chodzi ci o tę nową moc, prawda? Na pewno
nie poskąpisz mi drobnego datku, hm?

Czy złożyłbyś fontannie datek cena rupii?

Czy stać cię na datek cena rupii? Wystarczy,
że wrzucisz je do fontanny.

Ofiaruj mi cena rupii, a w zamian daruję ci
nową moc...

Masz cena rupie, które mógłbyś mi ofiarować?

Czy stać cię na datek cena rupii? Wystarczy,
że wrzucisz je do fontanny.

Ofiaruj mi cena rupii, a w zamian daruję ci
nową moc...

Masz cena rupie, które mógłbyś mi ofiarować?

Czy stać cię na datek cena rupii? Wystarczy,
że wrzucisz je do fontanny.

Ofiaruj mi cena rupii, a w zamian daruję ci
nową moc...

Masz cena rupie, które mógłbyś mi ofiarować?

Czy stać cię na datek cena rupii? Wystarczy,
że wrzucisz je do fontanny.

Ofiaruj mi cena rupii, a w zamian daruję ci
nową moc...

Masz cena rupie, które mógłbyś mi ofiarować?

Czy stać cię na datek cena rupii? Wystarczy,
że wrzucisz je do fontanny.

Ofiaruj mi cena rupii, a w zamian daruję ci
nową moc...

Masz cena rupie, które mógłbyś mi ofiarować?

Czy stać cię na datek cena rupii? Wystarczy,
że wrzucisz je do fontanny.

Ofiaruj mi cena rupii, a w zamian daruję ci
nową moc...

Hi, hi... Ty znowu tu?

Znów się spotykamy.

Witaj u stóp mej fontanny.

Gdy bitewny znój zmęczy twe ciało, wróć do
mnie w odwiedziny. Ulżę twemu cierpieniu.

Gdy bitewny znój cię zmęczy,
wróć tu. Już ja cię uleczę...

Gdy zmęczą cię trudy bitwy, przyjdź tutaj.
Zawsze dam ci ukojenie.

Przychodzisz uśmierzyć swe bolączki?
Wyśmienicie, stój spokojnie...

Potrzebujesz ukojenia? Zamknij tedy oczy...

Wiem, po co tu jesteś. Wymagasz uleczenia,
prawda? W porządku, odpręż się tylko...

To niefortunne... Czyżbyś nie potrzebował
nowej mocy?

Och... Czyżby brakowało ci rupii?

Ach... Doprawdy?

No cóż, wróć, gdy zechcesz.

Kiedy będziesz gotów, ja będę tu czekać.

Gdy przyjdzie czas, wiesz, gdzie mnie szukać.

Ekhem. Nie starczy ci rupii...

Hm? Ojej, jaka szkoda. Nie masz chyba
wystarczającej liczby rupii.

Hm... Przepraszam, ale nie masz dość rupii,
bym mogła darować ci nową moc. Niestety.

Wróć, gdy zaoszczędzisz cena rupie,
i złóż mi z nich datek, dobrze?

Wróć, gdy zaoszczędzisz cena rupie,
i złóż mi z nich datek, dobrze?

Wróć, gdy zaoszczędzisz cena rupie,
i złóż mi z nich datek, dobrze?

Wróć, gdy zaoszczędzisz cena rupie,
i złóż mi z nich datek, dobrze?

Wróć, gdy zaoszczędzisz cena rupie,
i złóż mi z nich datek, dobrze?

Wróć, gdy zaoszczędzisz cena rupie,
i złóż mi z nich datek, dobrze?

A zatem, do widzenia...

A zatem, ja wracam spać...

A zatem, dobrej nocy...

Witaj u stóp mej fontanny.

Hi, hi... Zaniemówiłeś, co?

Wielka wróżka magii serdecznie dziękuje
za twój hojny datek.

Zgodnie z obietnicą, ofiaruję ci nową moc...

He, he... Czujesz to? Czujesz, jak ta moc
wypełnia cię od środka?

Płomień Din to potężny czar, jednak bacz,
byś nie zużył od razu całej magicznej mocy,
jaką dysponujesz.

Ale jeśli istotnie wykorzystasz ją do cna,
chwyć za magiczny słój lub wypij zielony eliksir
do dna, by ją odnowić.

Jeszcze liczba moje siostry zamieszkują
tę krainę. Odszukaj je, a udzielą ci pomocy.

Znajdź mą siostrę w pobliżu Zamku Hyrule,
a podaruje ci ona potężną technikę walki mieczem.

Znajdź mą siostrę w Fontannie Zorów,
a podaruje ci ona zaklęcie do teleportacji.

Znajdź mą siostrę w kraterze Góry Śmierci,
a podaruje ci ona więcej magicznej mocy.

Znajdź mą siostrę blisko Pustynnej Olbrzymki,
a podaruje ci ona magiczną ochronę.

Znajdź mą siostrę blisko Zamku Ganondorfa,
a podaruje ci ona przepotężną magiczną obronę.

Odszukaj moje siostry, a... Hm?

Zdaje się, iż poznałeś już wszystkie z mych sióstr.

Dzięki tobie, wszystkieśmy już przebudzone.

No cóż, jeszcze raz dzięki za twe datki.

Odwiedź mą siostrę, a daruje ci ona
podwojoną siłę obronną...

Czeka chyba w pobliżu Zamku Ganondorfa.

Jednakże... zdaje się, iż takie miejsce
nie istnieje w tym momencie.

Jednakże... stary Zamek Hyrule już nie istnieje,
więc nie jestem pewna, jak możesz ją znaleźć.

Jeszcze jedna moja siostra zamieszkuje
tę krainę. Odszukaj ją, a udzieli ci pomocy.

Jeszcze dwie moje siostry zamieszkują
tę krainę. Odszukaj je, a udzielą ci pomocy.

Dziękuję za ten hojny datek.

Pewnie nie możesz doczekać się nowej mocy...
Ale nie ma co się spieszyć, czyż nie?

Proszę, to dla ciebie.

Wzmocniłam twoje cięcie z obrotu.

Cięcie z obrotu pozwala uderzyć we wszystkich
wrogów dookoła ciebie, ale gdy je ładujesz,
nie możesz się bronić... Miej to na uwadze.

Nic się jakby nie zdarzyło, ale... czuję tu jakąś
tajemniczą moc, faktycznie.

Czy Darunia nie mówił, że powinieneś odwiedzić
wielką wróżkę na szczycie Góry Śmierci?

Może lepiej pójdźmy najpierw tam!

Nic się jakby nie zdarzyło, ale... czuję tu jakąś
tajemniczą moc, faktycznie.

Może powinniśmy wrócić później.

Hu, huu! Witaj w Zagubnej Puszczy, Linku!

Ścieżki tej kniei łączą ze sobą wiele
krain Hyrule... Zaiste, to niezwykłe miejsce.

Jeśli znajdziesz drogę przez las, dotrzesz do
Błogosławionego Zagajnika.

To święte miejsce, w którym niewielu
postawiło stopę.

Nadstaw uszu na drodze w głąb puszczy...

Usłyszysz melodię kołyszącą się na wietrze...
Gra ją dziewczyna, którą znasz całkiem dobrze.

Aby odnaleźć drogę, podążaj za jej dźwiękiem.

Żegnaj, Linku, i bądź ostrożny... Hu, huu!

Hu, huu!

Więc, nauczyłeś się już „Melodii Sarii”, prawda?

Zagraj ją, a zrozumiesz, że jej nuty kryją w sobie
szczególne właściwości...

W czasie swoich podróży możesz też odkryć
inne melodie o tajemnej mocy... Ho, ho!

Co więcej, są na tym świecie miejsca, które
mogą zareagować na magię zaklętą w muzyce.

Jeśli podczas swych przygód natkniesz się na coś
nietypowego, spróbuj zagrać jedną z melodii.

Oczywiście możesz też grać, kiedykolwiek
zechcesz... W końcu muzyka ma dawać radość.
Ho, ho!

Bywaj, Linku. Do następnego razu.

A zatem... dokąd chcesz się udać?

Zagubna Puszcza łączy się z wieloma miejscami
w Hyrule. Gdy nauczysz się przemierzać jej
ścieżki, odkryjesz wiele przydatnych skrótów.

A póki co... życzę ci powodzenia podczas twoich
przygód. Do zobaczenia, Linku.

Hę...? Link...? Link!

Och...

Czyli to się wydarzyło na Zamku w Hyrule...
To znaczy, że nie możesz jeszcze do nas wrócić...

To Błogosławiony Zagajnik. Moje ulubione
miejsce w lesie.

Hihi... Zawsze fajnie się z tobą gawędzi, Link.

Och, zaczekaj! Zagram ci coś.

Chcę się z tobą podzielić specjalną melodią,
która pozwoli ci ze mną porozmawiać,
nieważne, gdzie będziesz.

Zagrajmy razem na naszych okarynach.

Powtarzaj po mnie, dobrze?

Och, no weź. Spróbujmy!

Zagraj „Melodię Sarii”.

Pięknie! Masz talent.

Link, obiecasz, że nigdy nie zapomnisz mojej
melodii? Proszę...

Gdybyś chciał kiedyś ze mną pogadać, zagraj
moją piosenkę. Możesz ją nazwać „Melodią Sarii”.
Dzięki niej... zawsze będę przy tobie.

Wróciłeś!

A co z misją, którą dało ci Wielkie Drzewo Deku?
Na pewno możesz już wrócić do lasu?

Zdaje się, że masz ręce pełne roboty... Wszyscy
w Lesie Kokiri czekają, aż wrócisz.

To miejsce... będzie kiedyś dla nas bardzo
ważne. Coś tak czuję.

Hejże! Nie trafiłem cię, aby?

To ja, kamyczku – Goron Darunia!

Usłyszałem chwilę temu hałas z jaskini.

Od razu wiedziałem, co się stało.

To byłeś ty! W pojedynkę pokonałeś tę
bestię!

Świetna goro-bota!

Zaimponowałeś mi, naprawdę!

Link!

Nie zabraknie nam już steków
z głazu, kamyczku, oj nie!

A to wszystko dzięki tobie!

Hej, Darunia! Chyba trochę przesadziłeś,
nie sądzisz?

Ups... Przepraszam...

Ale to nie wszystko, za co powinienem
przeprosić.

Wyżyłem się na tobie...

Chciałem pomóc moim braciom,
ale w niczym się nie przydałem.

Przepraszam cię za to. Naprawdę
przepraszam, kamyczku.

To rzekłszy...

Nie miałem pojęcia, że tym
dodongo tak skała odbije...

A potem ten wielki kamulec
zablokował wejście do jaskini.

A to wszystko jego wina...

Pewien jestem, że to wszystko wina tego Gerudo,
Ganondorfa!

Ganondorfa?

W rzeczy samej.

Banda jego pachołków przetoczyła się tędy tuż
przed tym, jak wy odwiedziliście Miasto Goronów.

Mówili, że pozbędą się tych wściekłych dodongo,
jeśli tylko oddamy im nasz duchowy kamień.

Wiedziałem, że nie można im ufać.
Od samego początku coś knuli.

A potem przyturlałeś się ty. Byle malec,
gotowy przynieść nam pomoc.

No i roz-goro-miłeś te bestie
bez chwili zawahania.

Podobasz mi się, maluchu!

Od dziś, mnie i ciebie...

...łączyć będzie BRATERSKA PRZYJAŹŃ!

Proszę, przyjmij ode mnie ten dar –
symbol naszej przyjaźni!

No, to jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, idź spotkać się
z wielką wróżką na szczycie Góry Śmierci!

Jeśli chcesz się mierzyć z Ganondorfem,
na pewno przyda ci się jej pomoc.

Tylko... wielka wróżka nie czuła się ostatnimi
czasy najlepiej, więc może być ci ciężko się z nią
rozmówić...

Ale spokojna twoja głowa, masz gadane!

Hej, wy!

Czas pożegnać naszego brata!

O-goro-mne dzięki!

Teraz jesteśmy braćmi!

Zaczekaj, Link!

Masz krzepę, brachu, na pewno poradzisz sobie
z Ganondorfem!

Masz już dwa duchowe kamienie!
Został tylko jeden.

Masz wszystkie trzy duchowe kamienie! Czas
wrócić do księżniczki Zeldy!

Brachu, zanim sobie pójdziesz... Wygląda na to,
że tobie też Ganondorf zaszedł za skórę...

Nie mam pojęcia, co ten gość knuje...
Uważaj na siebie, kamyczku.

O, a co my tu mamy?

Usłyszałem królewską melodię, pomyślałem więc,
że idzie tu jeden z zamkowych posłańców.

Ale z ciebie jest jakiś cherlawy kurdupel!

No, to o co chodzi temu Hyrule?

Myślą tam sobie, że ten tutaj mały orzeszek
da radę pomóc Goronom?

To prawdziwy SZCZYT braku szacunku
dla o-goro-mnego Daruni!

Nie mam czasu użerać się
z bezczelnymi małymi pętakami.

Wynoś się stąd, kamyczku!

Hej, chwileczkę! Nie mieliśmy nawet szansy
się odezwać!

Coś ty taki nie w humorze, co?

Ach, pytasz o mój humor, tak?!

Prastara bestia w Jaskini Dodongo
kompletnie oszalała.

A przez to mamy utrudniony dostęp
do naszych drogocennych bombokwiatów.

Poza tym, kończą nam się skały,
więc chodzimy głodni!

I dziwi cię, że to wszystko może mnie
doprowadzać do szału?!

Jestem o krok od wybuchu!

Kumacie już? Nie mam czasu zajmować się
jakimiś irytującymi berbeciami!

A teraz wynoście się stąd.

O to chodzi!

Tak jest, ha, ha, ha!

Co za rytm!

Robi się gorąco!

Uff... Ufff...

Hej! Wszystko... w porządku?

Ach, jaka świetna piosenka!

O WIELE mi lepiej. Dziękuję.

Niech będzie, wysłucham cię.

Hę? Też szukacie duchowego kamienia Pożogi?

Nie bez kozery nazywa się go Rubinem
Goronów. Nie mogę ci go tak po prostu
wręczyć, młody – jest dla nas zbyt cenny.

Hę? Chcesz mi pomóc, kamyczku?

Sprawa jest jasna: musisz pokonać bestię
z Jaskini Dodongo nieopodal szlaku. Pokaż,
na co cię stać!

Za fatygę dorzucę ci nawet duchowy kamień.
I wszyscy szczęśliwi!

Ale głupio by było wysłać cię z pustymi rękami.

Weź to ze sobą!

Z tą bransoletą nawet takie chucherko jak ty da
radę podnieść bombokwiat!

Zresztą, jak mówiłem, ciąży na nas teraz cała
góra problemów.

Wybacz, mam za dużo zmartwień na głowie,
by się teraz tobą zajmować.

Hej, Link. Chyba powinniśmy mu pomóc.
Co ty na to?

Dosyć złości! Taniec zawsze mnie uspokaja.

Czego ci trzeba od wodza Daruni, hę?

Skoro nalegasz, droga wolna.

A gdy już to zrobisz – wszystko będzie cacy!

Hu, huu!

Witaj, Linku. Czyżby sprowadził cię tu szmer wody?

Idź w górę rzeki, a dotrzesz do Zorańskiego Zacisza,
ojczyzny Zorów.

Od zarania dziejów rodzinę królewską Hyrule
i plemię Zorów łączy głęboka więź.

Dlatego wszelkie osoby związane z włodarzami
Hyrule są mile widziane u bram Zacisza.

Linku, gdy dotrzesz do wrót, zagraj melodię
przekazywaną w rodzie królewskim od pokoleń.

Cóż, ja muszę już odfruwać. Hu, huu!

Hm... Proszę, proszę, Linku. Wygląda na to, że
stałeś się o wiele silniejszy.

Jestem pewien, że podczas swoich licznych
przygód jeszcze bardziej urośniesz w siłę.

Ile czasu minęło, odkąd opuściłeś Las Kokiri?

Twoja przyjaciółka Saria pewnie się o ciebie
zamartwia. Może powinieneś do niej zajrzeć?

To ja już odfruwam. Hu, huu!

Hm? Słój? Co kryje się w środku? Wiadomość?

Och! T-ten list...

Napisała go księżniczka Ruto! Nie ma co do tego
żadnej wątpliwości. To jej pismo, bul, bul!

Hm? Spójrzmy, spójrzmy...

... CO?!

W środku... Trzewi... LORDA DŻABU-DŻABU?!

To niedorzeczne!

Lord Dżabu-Dżabu jest naszym opiekunem...
Z pewnością nie byłby w stanie pożreć mojej
Ruto!

Choć... Lord Dżabu-Dżabu faktycznie był
ostatnimi czasy nieswój, nic tylko drżał i ryczał...

Bul, bul... Zdaje mi się, że zaczął się tak
zachowywać po tym, jak przegoniliśmy
stąd tych intruzów...

Nawiedziła nas banda Gerudo nasłana przez
jegomościa imieniem Ganondorf...

Link, słyszałeś? Ganondorf!

On też tutaj był?

Pff! To dopiero łotr...

Kłopoty z lordem Dżabu-Dżabu to z pewnością
jego sprawka...

Ach... Moja droga Ruto jest w tarapatach...
Nie ma czasu do stracenia!

A jednak, bul, bul, ja muszę pozostać tutaj.

Zachowam ten list. A ty możesz zachować słój,
w którym był. Używaj go, jak dusza zapragnie!

Proszę! Spiesz się do Fontanny Zorów! Los mojej
drogiej Ruto jest w twoich płetwach!

Fiu...

Hm? Ty jeszcze tutaj? Proszę, pospiesz się i znajdź
moją Ruto... zanim będzie za późno!

Chwileczkę!

T-tak jest! Czy byłbyś łaskaw wyświadczyć
mi tę przysługę?

Otworzę dla ciebie ścieżkę do Fontanny Zorów.
Tam znajdziesz i uratujesz moją Ruto.

Dzięki ci.

Natomiast... wieść, że nasz boski obrońca
oszalał, nie może dotrzeć do niczyich uszu.

Rozumiesz, co mówię?! Musisz dochować
tajemnicy. Nikt w Zaciszu nie może
się o tym dowiedzieć, bul, bul!

Cz-czekaj...

Czekaj!

Na szali ważą się losy mojej córy!

Link... A jeśli księżniczka Ruto nigdy nie wróci?
Zorowie pogrążą się w smutku...

Poza tym, jeśli to ona ma duchowy kamień...

Chyba powinniśmy się zgodzić, nie sądzisz?

W tobie nadzieja... Proszę...

Zwą cię Link, czy nie tak?
Moja córa, Ruto, dzierży duchowy kamień,
którego szukasz.

Lord Dżabu-Dżabu jest chyba obolały...
To też musi być sprawka Ganondorfa...

Zaraz cię wessie, Link!

Chłopiec z wróżką?
Co wy tu robicie?

Uszanowanko! Znaleźliśmy list w butelce
napisany przez księżniczkę Zorów. Czy to ty?

Powiem, jeśli muszę... Tak, jestem Ruto,
księżniczka Zorów.

Przyszliście tu, bo znaleźliście
mój list, prawda?

Tak jest!

Król Zora poprosił nas, żebyśmy cię uratowali...
i to właśnie robimy!

Że co, proszę?

Czyli pokazaliście mu mój list! Napisałam wyraźnie,
że sobie tego nie życzę! To miała być tajemnica!

No tak, ale...

Mój ojciec za bardzo się martwi.
Nie powinieneś go w to mieszać.

Na domiar złego, nie jesteś nawet Zorą!
Jesteś tylko małym chłopcem!

Nie ma to znaczenia, niedługo sama wrócę do
domu. Nakazuję wam nie mówić o tym memu ojcu.

Oddal się, chłopcze. Ja muszę tu zostać,
dopóki czegoś nie odnajdę.

No już! Nie wchodź mi w drogę.

Ej! Poczekaj!

Zostaw mnie w spokoju!
Zaczynasz mi grać na...

Aaaaaaaa!

Ruto!

Ach!

T-tam jest! Tam jest moja zguba!

Na co czekasz?! Wrzuć mnie tam!

Nie, chwileczkę. Zdobyła go Ruto?

Uff... Odnalazłam go! Wreszcie mogę
odetchnąć z ulgą.

Mój największy skarb...

Moja matka podarowała mi ten kamień.

Gdy przyszłam podać lordowi Dżabu-Dżabu jego
posiłek, on nabrał powietrza w płuca i wessał
mnie do środka!

Dlatego upuściłam mój kamień. Wszędzie go
szukałam.

Napisałam mój list mając nadzieję, że znajdzie
mnie jakiś Zora...

Liczyłam, że mój wybawca zachowa tajemnicę,
i że ojciec o niczym się nie dowie.

Nigdy bym nie pomyślała, że przyjdzie po mnie
ktoś taki jak ty.

Cóż, koniec końców wyszło mi to na dobre.
Skoro mam już mój kamień z powrotem, muszę
wrócić do mojego ojca.

No i...? Nie gap się tak i zabierz mnie do domu!

Co to takiego?!

Zdobyłeś duchowy kamień Wody!

No wreszcie!

Czym byliście tacy zajęci?!

A więc na imię ci Link?

Ech... Jesteś do niczego.

P-przepraszam... Było mi tu trochę smutno...

Jak śmiesz zmuszać mnie, MNIE, bym tu na
ciebie czekała! Nikt mnie tak nigdy nie
potraktował.

Ruto...

Link! Wynośmy się stąd! Musimy zabrać
Ruto do domu!

Skoro wszyscy jesteśmy razem, wynośmy się
stąd! Gotowi?

Link biegł tu, ile sił w nogach!

Ech... Jesteś do niczego.

Bul, bul! Co ty wyprawiasz?!

Jest tam kto? Tutaj! Jestem tutaj!

Pomocy! Szybko!

Wiesz co? Nie jesteś wcale taki najgorszy.

Ledwo jestem w stanie uwierzyć, że zgładziłeś
tego potwora.

Najpierw myślałam, że rzuciłeś się na zbyt głęboką
wodę, ale teraz widzę, że wiesz, co robisz.

To znaczy... dobrze ci poszło.

A skoro ocaliłeś mnie, księżniczkę Zorów,
mam u ciebie dług wdzięczności.

Wynagrodzę cię. Powiedz, czego pragniesz.

Nie wstydź się, przecież wiem, czego chcesz...

Pragniesz duchowego kamienia Wody, prawda?
Tego, który my nazywamy Szafirem Zorów.

Ale... dostałaś go od matki.

Tak, jest dla mnie wyjątkowy...

Matka mówiła mi, że szafir ma być prezentem dla
tego, kto pewnego dnia zostanie moim mężem.

Myśl więc o nim nie jak o nagrodzie,
a jak o pierścionku zaręczynowym!

Postanowione. Przekazuję ci to,
co dla mnie najcenniejsze.

Szafir Zorów należy teraz do ciebie!

Mój ojciec pewnie strasznie się zamartwiał.
Muszę do niego prędko wrócić.

Link...

Nie mów nic ojcu... rybko!

Zdobyłeś dwa duchowe kamienie. Czyli został
tylko jeden!

Zdobyłeś wszystkie trzy duchowe kamienie.
Księżniczka Zelda czeka na nie w zamku!

Dziękuję ci za twój datek.

Pozwól, że ofiaruję ci zatem nową moc,
której pożądasz. Stój tam, gdzie stoisz...

Podmuchu Farory możesz użyć zawsze,
gdy pozwoli ci na to magiczna moc,
ale jest pewien haczyk...

Zaklęcie może przenieść cię jedynie do
ostatniego punktu, który zarejestrowałeś,
używaj go więc roztropnie.

Hu, huu! Dawnośmy się nie widzieli, Linku.

Z twą siłą... Być może będziesz w stanie dotrzeć
do Muzeum Miliona Monstrów.

Wojownika jak ty czeka tam wiele wyzwań.
Ale niełatwo tam trafić...

Wiem, że się spieszysz, ale pozwól,
że na ciebie spojrzę...

Hu, huu... Pewnie zastanawiasz się,
jak tam dotrzeć?

Najpierw... znajdź wygodne łóżko. We śnie
przeniesiesz się do Muzeum Miliona Monstrów.

Cóż, życzę ci powodzenia na twej ścieżce.

Do następnego razu. Hu, huu!

Hmm... W twych oczach widać odwagę
wojownika.

Hmm... Gdybyś potrzebował odpocząć
w Wiosce Kakariko, poszukaj wolnego miejsca
w tamtejszej rezydencji.

Choć zasłaniasz twarz, widzę to w tobie...
Od naszego ostatniego spotkania pokonałeś
wiele trudności losu.

Link, spójrz! Tu są jakieś słowa...

Hmm... Co to takiego...

Wiersz dedykowany rodzinie królewskiej...

Jak jasne słońce czeka zmierzch,
tak ludzkie dusze gasną wnet.

I gdy słońce świeci, i gdy księżyc na niebie...

Niech żywym zmarłym lekko śpi się w glebie.

Hmm... A to ciekawe...

Och?

Tu są jakieś nuty. Może je zagrasz?

Emm...

Brawo!

Zachowaj w sercu „Melodię słońca”...

Pada deszcz...

Straż! Opuścić most!

Link... Czy to nie była...?

A więc umknęły...

Znowu to dziecko.

Na pewno widziałeś kobietę ze smarkulą
na grzbiecie białego konia.

Dokąd one pojechały? Gadaj.

Nie bądź głupcem, dziecko.
Przede mną ich nie uchronisz.

Uważaj!

Palisz się do walki?

Ciekawe z ciebie chuchro.

Link!

Doceniam twoją odwagę, więc puszczę płazem
twoją bezczelność. Tym razem.

A teraz uważaj, dziecko.
Zapamiętaj dobrze moje słowa.

Nazywam się Ganondorf. Jam jest tym,
który zawładnie tym światem.

Wszystko w porządku?

Link... słyszysz mnie?

To ja... Zelda.

Gdy znajdziesz tę okarynę, nie będzie mnie tu już.

Chciałam na ciebie poczekać, ale... za późno na to.

Jedyne, co mogę zrobić, to zostawić ci ten
instrument – a z nim pewną melodię.

Ta pieśń otwiera Wrota Czasu.

Pieśń, która otwiera Wrota Czasu.

Zagraj tę melodię przed ołtarzem w Świątyni
Czasu. Proszę. Tylko ty możesz ochronić Triforce.

Link... Wszystko w porządku?

Co?! Księżniczka Zelda?

No to... biegiem do Świątyni Czasu!

Hm... Ale gdzie jest świątynia? Może to ten wielki
budynek w Podzamczu...

Och... To...

Wielkie Drzewo Deku kiedyś mi o tym
opowiedziało.

To chyba naprawdę...

Ostrze Zagłady Zła...

Mistrzowski Miecz.

Zapewniasz mi trochę rozrywki. To już coś...
jak na takiego wyrostka.

Naprawdę sądziłeś, że nabiorę się na twoje
dziecięce sztuczki?

Od samego początku wiedziałem, że jesteś
moim kluczem do Wrót Czasu... i proszę bardzo.

Królewscy głupcy i ich bohater tak się natrudzili...
a na koniec i tak oddali mi Uświęconą Domenę...

Dzięki temu cały świat i Triforce...
należą do mnie!

Opłakujcie swoje straty... i przez
wieczność nurzajcie się we własnej porażce!

Linku, wybrańcze. Otwórz oczy.

Czas się zbudzić.

Ach, witam z powrotem.

Wiem, że jesteś zdezorientowany, ale musisz
uważnie wysłuchać tego, co chcę powiedzieć.

Zwą mnie Rauru. Zbudowałem Świątynię Czasu
i złączyłem ją z Uświęconą Domeną dawno temu.

A teraz... wycisz umysł. Rozejrzyj się
i zobacz, co się z tobą stało.

Łał... Link! Ale urosłeś... Jesteś już duży!

Byłeś... zbyt młody.

Co to za miejsce?

To Komnata Mędrców.

Położona w samym sercu Świątyni Światła
w Uświęconej Domenie.

Linku, w twych dłoniach spoczywa
doprawdy niezwykły artefakt...

Sięgając po Mistrzowski Miecz, otworzyłeś ścieżkę
między naszym światem a Uświęconą Domeną.

Broni tej nie jest w stanie dzierżyć nikt,
kto ma w sercu zło. Mistrzowskim Mieczem
władać może jedynie śmiałek o sercu bohatera.

Jednak... byłeś zbyt młody, by móc udźwignąć
to brzemię.

Mistrzowski Miecz całe siedem lat strzegł cię
tutaj, w Uświęconej Domenie... A teraz,
gdy osiągnąłeś dorosłość, obudził cię.

A co z nim?!

Mówiąc o „nim”, na pewno masz na myśli...
Ganondorfa.

Gdy otworzyliście ścieżkę do Uświęconej Domeny,
nic nie stanęło mu na drodze.

Złodziejski król Gerudo, Ganondorf.
Oto mężczyzna myślący jedynie o własnej
potędze.

Zdobył moc Triforce’u i przemienił się w Króla
Demonów – istotę nie z tego świata...

Wyzwolił magiczną moc, która objęła całą
Uświęconą Domenę i wszystkie krainy Hyrule...

W zaledwie siedem lat Ganondorf przekształcił
powierzchnię ziemi w rojące się od potworów
pandemonium.

Nawet ja nie jestem w stanie sięgnąć mą mocą
poza te mury, poza Komnatę Mędrców.

O nie...

Jest jeszcze nadzieja.

Faktem jest, że Król Demonów przyszedł na świat.
Jednakże równocześnie pojawili się ci, w których
może przebudzić się uświęcona moc.

Gdy wszyscy się przebudzą, będą w stanie
wspólnie stworzyć Kajdany Mędrców. Z ich
pomocą Ganondorf zostanie spętany na wieki.

Ja, Rauru, jestem jednym z mędrców.

Mamy jeszcze jedno źródło nadziei.
Tego, kto zawalczy z Królem Demonów
z mędrcami u swego boku.

Heros Czasu...

Teraz, herosie wybrany przez Mistrzowski
Miecz...

Jako Mędrzec Światła błogosławię cię mą siłą.
Szykuj się do bitwy przeciw Królowi Demonów,
Ganondorfowi!

Ruszaj, Linku. Odnajdź pozostałych mędrców.
Od dziś to od ciebie zależy los Hyrule!

Herosa Czasu... Ciebie.

Mędrcy.

Czy my... wróciliśmy do Świątyni Czasu?
Naprawdę minęło siedem lat?

Rozejrzyjmy się. Ciekawe, jak wygląda teraz świat.

Co się dzieje?

K-kto to?

Czekałem na ciebie...

Herosie Czasu. Linku.

Jestem Sheik. Jeden z ostatnich żyjących
przedstawicieli plemienia Sheikah.

Tak jak Impa... która również jest
jedną z Sheikah.

Mamy wiele do omówienia, Herosie Czasu.

My, Sheikah, przekazujemy z pokolenia na
pokolenie pewną pradawną legendę.

Wiem, że niebawem wyruszysz w podróż, by
odnaleźć mędrców. Chcę, byś najpierw
wysłuchał tejże legendy.

„Choć zła triumfalny bęben gra,
Potężni mędrcy dadzą znak”.

„Wezwie ich głos, co jak rozbłysk słońca zabrzmi,
Moc pięciu świątyń w ich piersiach się zatli”.

„I w gęstym lesie...”

„I w górach wysokich...”

„W przepastnym jeziorze o wodach szerokich...”

„I w mrocznym grobowcu...”

„I gdzie piaski gryzące...”

„Pochwycą potwora w kajdany błyszczące”.

Pięć świątyń... I mędrcy, czekający
na przebudzenie.

To ich musimy poszukać.

Link, zawierz tej opowieści.

Odnajdź pięć świątyń, przebudź ich mędrców...
Bez nich wszystko stracone.

Oto przeznaczenie Herosa Czasu.

Już teraz jeden z nich czeka na ciebie w gęstym
lesie – w Świątyni Kniei.

Jednakże...

Ganondorf, Król Demonów, nasłał na świątynię
potwora.

Tak długo, jak ta istota pozostanie w środku,
wołanie z Uświęconej Domeny nie będzie mogło
dotrzeć do Mędrca Kniei.

Och, nie! Link, musimy się pospieszyć!

Nie możecie wejść do Świątyni Kniei. Nie teraz.

Schody, które prowadziły do wejścia,
rozpadły się.

Link, znasz Wioskę Kakariko, prawda?

Leży u podnóży Góry Śmierci. Zbierali się tam
kiedyś Sheikah.

Narzędzie, którego potrzebujesz, by wkroczyć do
Świątyni Kniei, musi być ukryte gdzieś w wiosce...

Gdy dotrzesz do wioski, popytaj miejscowych.
Ktoś na pewno będzie w stanie ci pomóc.

A więc... Twoim pierwszym przystankiem będzie
Wioska Kakariko.

Tu, tuu, mój chłopcze!

Ach, Link. Jak zwykle, biegasz po Hyrule, pomagasz
nieboraczkom... Zaiste, można na tobie polegać.

Przyszedł jednak czas, bym się z tobą pożegnał.
Dziś widzimy się po raz ostatni.

Gdy opuściłeś Las Kokiri, świat był dla ciebie wielką
tajemnicą. Byłeś ledwie dzieckiem.

Przeciwstawiłeś się niezliczonym trudnościom
losu. Uratowałeś tak wiele żyć...

Jesteś wreszcie godzien tytułu Herosa Czasu.

Nie ma już potrzeby, byś słuchał rad
poczciwej sowy.

Nawet jeśli nie będę tego świadkiem, jestem
pewien, że to właśnie ty uratujesz Hyrule.

A więc, żegnaj, Linku!

Czekałem na ciebie... Herosie Czasu.

Linku... tak wiele przeszedłeś, aby tu dotrzeć.
Sześcioro mędrców zostało obudzonych.

Jestem ci wdzięczny. Dziękuję.

Nadszedł czas na ostateczną konfrontację
z Ganondorfem, Królem Demonów.

Ale zanim to nastąpi, powinieneś dowiedzieć się
czegoś jeszcze.

Istnieje ukryta część pewnej legendy, którą
przekazują sobie członkowie klanu Sheikah...

Hę?

Zaraz, to... godło rodziny królewskiej Hyrule!

Niech no spojrzę...

„Księżniczka Zelda, rodu królewskiego Hyrule
następczyni, niniejszym nakazuje, co następuje:”

„Chłopiec dzierżący ten list, Link, ma rozkaz
ode mnie, aby królestwo nasze ocalić”.

Eee... No cóż, stoi tu podpis księżniczki...

A zatem... Ty jesteś zbawcą naszego królestwa,
dobrze rozumiem? Herosem z krwi i kości?

Ah, ha, ha, ha, ha!

Ale ta nasza księżniczka ma wyobraźnię, co?

Ta brama została zamknięta, bo od pewnego
czasu na szlak spada dużo skalnych odłamków...
ale skoro księżniczka każe, ja się nie sprzeciwię!

No w porządku, w takim razie droga wolna!
Tylko uważaj tam na siebie, młody zuchu!

Hę?

Saria... Saria dzieli się nią tylko z przyjaciółmi...
Więc może...

Jesteś... Czy naprawdę jesteś...

Saria... Saria poszła do Świątyni Kniei,
głęboko w lesie...

Zupełnie sama...

...

H-hej...

Wiesz, że to piosenka Sarii, co nie?

Mido...

Wiedziałam... Coś mnie wzywa.

Słyszę głos dobywający się ze środka.

Wkrótce podążę za nim do świątyni.

Dziękuję ci za twoją troskę...

Ale teraz... Muszę już iść.

Jest coś... co muszę zrobić w świątyni.
To ważne.

Czuję to.

Nie przejmuj się.

Wrócę, zanim się obejrzysz.

Mido? Obiecuję.

Saria powiedziała, że...

...że nie wiadomo, co teraz będzie z Zagubną
Puszczą. Że ścieżka do świątyni może być
jeszcze bardziej niebezpieczna niż wcześniej...

Dlatego obiecałem!

Obiecałem, że nie przepuszczę tędy nikogo.
Będę chronił wioskę, dopóki Saria nie wróci.

...

Chcesz wejść głębiej w las, co? Wiem, czemu.

Bo chcesz uratować Sarię.

Ja też. I to bardzo.

... Ale... Nie... Nie mogę. I tak mnie to frustruje...

...

Nadal... Nadal nie wierzę, że ty to Link.

Ale znałeś „Melodię Sarii”...

Przepuszczę cię. Tylko musisz mi obiecać...

Obiecaj... że uratujesz Sarię!

Liczę na ciebie... Li...

To znaczy... Nic, nieważne.

To Sheik!

Witaj, Link. Skoro byłeś w stanie tu dotrzeć,
musiałeś już spotkać się z przyjaciółmi
z twojego dzieciństwa.

Teraz jednak jesteś dorosły... a oni
nie zmienili się ani trochę.

„Czas płynie, każdemu upływa inaczej...
Raz początków, raz końców ma więcej”.

„Lecz jego bieg nigdy nie zatrze
wspomnień przyjaźni dziecięcej”.

Ta melodia przeniesie nas do krainy wspomnień.

Zagrajmy razem „Leśny menuet”.

Zagraj „Leśny menuet”.

Nie zapomnij... Jeśli zagrasz tę melodię, wrócisz
do Błogosławionego Zagajnika.

Gdy zdobędziesz narzędzie z Wioski Kakariko,
wkrocz do świątyni i pokonaj bestie, które czają
się w środku. Przebudź Mędrczynię Kniei.

Nie zapomnij... Jeśli zagrasz tę melodię,
wrócisz do Błogosławionego Zagajnika.

Użyj narzędzia z Wioski Kakariko
i zapuść się w głąb świątyni...

Pokonaj bestię, która czai się w środku.
Przebudź dziewczynę, której przeznaczeniem
jest zostać mędrczynią.

Do zobaczenia, Link.

Sheik zniknął?

Znowu sobie poszedł... Ale dlaczego? Szkoda,
że nie możemy z nim dłużej porozmawiać...

Sheik, poczekaj! Czemu ciągle tak znikasz?

Wybacz... Nie mogę wyjawić wam jeszcze
moich tajemnic.

Być może któregoś dnia się to zmieni...

Sheik...

Dawno się nie widzieliśmy, chłopcze.

Co...?

Bezużyteczna kukła.
Jestem rozczarowany.

Przepadnij w próżni między
światami. Spłoń do cna!

Urosłeś w siłę. Mogłem się tego spodziewać.
W końcu jesteś jednym z wybrańców.

Ganondorf?!

Ta nędzna istota, którą pokonałeś,
to zaledwie miraż.

Gdy zmierzymy się twarzą w twarz, pożałujesz,
że kiedykolwiek dotknąłeś tego miecza.

Link... Nazwał cię... „jednym z wybrańców”...
Co to może znaczyć?

Jestem Saria.

Mędrczyni Kniei.

Błąkałam się po Świątyni Kniei, gdy nagle
mędrzec Rauru wezwał mnie tu.

A kiedy zjawiłeś się ty i pokonałeś to stworzenie,
przebudziłam się. I też jestem teraz mędrczynią.

Dziękuję ci, Herosie Czasu.

Link... Ależ ty wyrosłeś.

Jakże jestem wdzięczna, że przybyłeś mi z pomocą.

Dzięki wam obojgu.

Tak się cieszymy, że jesteś bezpieczna, Sario.

No, to już, wracajmy do Lasu Kokiri.
Mido się niecierpliwi.

Nie mogę pójść z wami.

Ja... nigdy nie mogę wrócić
do świata, który znałam.

Tylko będąc tutaj możemy uwięzić Ganondorfa.

To teraz moje zadanie jako mędrczyni.

Przeproś Mido w moim imieniu. Obawiam się,
że... nie zdołam dotrzymać obietnicy.

Nie martwcie się! Jestem szczęśliwa, bo wiem,
że zostając tu, mogę obojgu wam pomóc.

Szczęśliwsza, niż potrafię wyrazić!

Link, mam coś dla ciebie.

Moja determinacja jako Mędrczyni Kniei.

Wiem na pewno... że pomoże ci w twej misji.

Proszę, weź go.

Link, nie zapominaj, proszę: ty i ja
już zawsze będziemy przyjaciółmi!

Saria... naprawdę już nigdy nie wróci?

Co się stało, Link?

Dziękuję wam obojgu ślicznie!

Wystraszyłam się...

Jestem mały kolo, jestem młody ziomuś!
Oto ja... kiełek Deku!

Ty i Saria uwolniliście Świątynię Kniei
spod klątwy tego demona...

I w tym oto momencie... narodziłem się ja!

Dziękuję wam tak bardzo! Nie mam dość
dzięków, żeby wam się nadziękować!

Czy poszliście się już przywitać z Kokiri?
Założę się, że cię nawet nie poznają, co?

Kokiri ani nie rosną, ani nie dorastają.
Mimo upływu siedmiu lat wciąż są maleńcy!

A ty nie! Bardzo wyrosłeś. Chcesz wiedzieć, czemu?
Na pewno chcesz, czy może jednak nie chcesz?

No, to do rzeczy.

Przytoczę ci historię, którą odziedziczyłem
po Wielkim Drzewie Deku.

Może się już zorientowałeś, ale ty wcale
nie jesteś Kokiri, Linku.

O, nie! Tak jak ci, co mieszkają
w innych wioskach... jesteś Hylianinem.

Dawno temu w Hyrule rozpętała się wojna.

Pewnego dnia, hyliańska mama przybyła do Lasu
Kokiri z małym synkiem, uciekając przed wojną.

Śmiertelnie ranna matka powierzyła życie swojego
dziecka duchowi lasu, Wielkiemu Drzewu Deku.

Gdy tylko Drzewo Deku ujrzało oseska,

od razu wyczuło, że dziecię posiada arcyważne
przeznaczenie, i postanowiło się nim zaopiekować.

Po śmierci mamy dziecko wychowywało się jako
jedno z Kokiri, pod czujnym okiem Drzewa Deku.

A gdy minęło kilka lat, w końcu nadszedł
przeznaczony mu dzień...

Wielkie Drzewo Deku zaufało mi, że powiem
ci to wszystko, jak już będziesz duży.

Jesteś Hylianinem. Twoim przeznaczeniem od
zawsze było opuścić Las Kokiri.

Link...

Wielkie Drzewo Deku wiedziało,
że pisane są ci wielkie rzeczy.

Wiedziało, że masz duszę bohatera – że to ty
przywrócisz światu spokój.

To twoje przeznaczenie!

A teraz zmykaj stąd!

Oczyść wszystkie świątynie z ich klątwy!
Pokonaj Ganondorfa, Króla Demonów!

Łał, kto by się spodziewał...
To twoje przeznaczenie...

Brzmi jak ciężkie brzemię...
Ale nie martw się, jestem z tobą!

Link... Miasto Goronów zupełnie opustoszało.
To niepokojący widok, prawda?

A jednak, niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniają...
Jedną z nich jest więź, którą kiedyś tu nawiązałeś.

„Kto raz zdobędzie przyjaźni moc,
Rozświetli nią najgłębszą noc”.

„Niech rośnie więź, bo w jej sile
Śmiałek przetrwa trudne chwile”.

„Siły dwóch dusz i ich zaufania
Nie zwyciężą na świecie żadne wyzwania”.

Uczcij ze mną moc swej przyjaźni –
zagrajmy „Ogniste bolero”.

Zagraj „Ogniste bolero”.

Gdy zagrasz tę melodię, przeniesiesz się do
krateru w Górze Śmierci.

Zapamiętaj ją dobrze.

Do zobaczenia wkrótce.

Sheik! Zanim pójdziesz...

Zapamiętaj ją.

Nie czas teraz na rozmowę...

Być może innym razem. A póki co...

Link, spójrz!

Chwileczkę...

Bracie?

Nooo, to naprawdę ty!

Ile minęło, z siedem lat?
Urosłeś prawie tak duży jak ja!

Bracie, chętnie bym sobie pogawędził,
ale nie mam czasu!

Ten wstrętny Ganondorf!
On wskrzesił Volvagię!

Link!

Jako twój brat, muszę poprosić cię o pomoc.

Musisz uwolnić pozostałych dziewięciu
Goronów, których uwięził tu Ganondorf!

Ja w tym czasie...

Zajmę się Volvagią!

Darunia, zaczekaj!

No już, już! O mnie się nie martw!

Zwyciężę!

W porządeczku! Najwyższy czas, żeby wielki
Darunia rozwalił tego smoka w drobny żwir!

Volvagia?

Ano... To zły smok, który wyleguje się w ogniu
góry.

Podobno starożytni zdołali go uwięzić...

Teraz Ganondorf chce go wzmocnić i wypuścić,
by siał zamęt w całym Hyrule!

Nie poprzestanie, dopóki cały świat nie zmieni
się w piekące pustkowie!

Jak zamierza wykarmić tak wielką bestię,
zapytasz?

Ano moimi braćmi!

Przysięgam...

Nie ujdzie mu to na sucho!

A poza Volvagią...

Jest tu coś jeszcze... W głębi serca czuję,
że muszę to zrobić.

Mój prabrat pokonał go niegdyś epickim młotem...
Cóż to, moje pięści też się nadadzą!

Dzięki wielkie! Jeśli są tu gdzieś inni,
musisz im pomóc!

Z góry dziękuję! Resztę zostawiam w twoich
rękach.

Wydaje mi się, że gdzieś tu powinni być też
inni więźniowie. Pomóż im, co? Liczę na ciebie!

To chyba wszyscy! Uff! Cieszę się, że są bezpieczni.

Spójrz! Mam przeczucie, że otwarcie tej skrzyni
pomoże nam w poszukiwaniach!

Jest bezpieczny – całe szczęście!

Słyszałeś go, Link. Musimy poszukać też innych
Goronów!

Zostało tylko trzech! Nie ma na co czekać,
chodźmy ich poszukać!

Ostatni dwaj muszą kryć się gdzieś niedaleko.
Do dzieła!

Został jeszcze tylko jeden! Chodźmy!

Wracam do Miasta Goronów,
kamyczku. Poczekam tam na resztę!

O-goro-mne dzięki, brachu!

W imieniu wszystkich Goronów, dzięki.

Nie do wiary, żeś posłał Volvagię do piachu...

Z małego, twardego kurdupla stałeś się teraz
dużym, twardym kurduplem!

Wstyd się przyznać, ale gdyby Rauru mnie tam
nie wyciągnął z ognia, byłby ze mnie teraz sam żużel.

Dobrze, że jesteś cały, Darunio...

Mówią mi, żem jest Mędrcem Pożogi.
Muszę pokazać, że zasługuję na ten tytuł.

Śmiać mi się chce na to wszystko, wiesz, bracie?

Tja! Przeznaczenie, czy jak go zwał.

Rauru wziął mnie z zaskoczenia...

Ale przynajmniej teraz już wiem,
czemu tak mnie ciągnęło w głąb świątyni.

Słuchaj, bracie.

Teraz ja chcę pomóc tobie.
Chcę być dobrym Mędrcem Pożogi.

Nic na świecie by mnie bardziej nie uszczęśliwiło!

A zatem! Trzymaj, brachu. To dla ciebie!

Jesteśmy braćmi, Link!
Braćmi na zawsze, nie zapomnij tego!

Ohohoho... Dziękuję ci za datek.

Proszę, proszę, wielki krezus!

Na pewno lubisz tylko szastać pieniędzmi, hm?
Wcale nie potrzebujesz nowej mocy ani niczego
takiego, prawda?

... Och, droczę się tylko! A teraz stój spokojnie.

Uczyniłam całe twe ciało twardym jak stal.

Dzięki tej wzmocnionej obronie obrażenia,
które otrzymasz, będą zredukowane o połowę.

Gotów na towarzyski wyścig? Tylko
nie narzekaj, jak zostaniesz w tyle!

W porządku! W takim razie...

Zaczynamy!

AAAAA!

Nie tak to miało wyglądać!

Auałałałała...

EJ, TO BOLAŁO!

Ty smarkaczu! Ścigajmy się jeszcze raz!

Jeśli teraz przegrasz, nadal zapłacisz w rupiach,
ale jeśli wygrasz...

Dam ci tego konia!

Czemu Epona go nie zrzuca?! Gość musi mieć jakieś
niesamowite szczęście...

Jak?! Jak to się mogło stać?!

Ten koń słucha tylko Malon! Jakim cudem ten
smarkacz go dosiadł i w dodatku mnie pokonał?

Jak oswoiłeś tego konia?!

O... O, nie. Naprawdę niedobrze...

Sprzedaż tego konia miała pokryć moje długi.

Aaaa!

AŁAJKA!!!

Hi, hi! Dobra, zabierajmy Eponę i chodźmy stąd!

He, he, he...

A ha, ha, ha, ha!

Ekhem. No dobrze. Skoro dałem słowo...
Koń jest twój.

ALE...!

Nie pozwolę wam opuścić tego rancza!

Sheik!

Niestety... spóźniliśmy się. Zorowie zostali
uwięzieni pod grubą warstwą lodu...

Udało mi się uratować jedynie... ich księżniczkę...
Długo tu jednak nie zabawiła.

Powiedziała, że skieruje się do Świątyni Wody.

Ten mróz to sprawka potwora, ukrytego głęboko
wewnątrz Świątyni Wody.

Lód nie stopnieje, dopóki nie pozbędziemy się
jego źródła. Ale... na księżniczkę Ruto czyha
niebezpieczeństwo.

Link, Ruto cię potrzebuje.

I ja też cię potrzebuję. Udaj się do Świątyni Wody.
Użycz księżniczce twojej siły.

„Czasy i ludzie wciąż zmieniać się muszą...”

„Jak woda płyną dni, co zmiany przynoszą...”

„Serce, tak młode, się rwie ku marzeniu,
Że i młode uczucie dorośnie w spełnieniu...”

„W wodzie zobaczysz odbicie zmian czasu,
A przezeń rozdzieleni znów będą razem”.

Poczuj w sercu znaczenie tych słów
i zagraj ze mną „Wodną serenadę”.

Zagraj „Wodną serenadę”.

Zagraj tę melodię, a przeniesiesz się w okolice
Świątyni Wody. Zapamiętaj ją.

Cóż, więc... Do zobaczenia, Link.

Link... A więc dotarłeś.

Jednakże...

Twój obecny ekwipunek nie pozwoli ci na
zbadanie Świątyni Wody w pełni.

By to zrobić, będziesz potrzebował umiejętności
Zorów. Być może król Zora będzie w stanie
ci pomóc.

Czy to może być...?!

Link! Link, to ty!

Pamiętasz mnie?

To ja, twoja narzeczona...
Ruto, księżniczka Zorów.

Link...

Obietnica, którą złożyliśmy sobie tyle lat temu...
Pamiętam to, jakby to było wczoraj.

Zawarliśmy przysięgę wzajemnej miłości...

A ty zostawiłeś mnie na siedem lat.
Ty to nie masz serca.

Ruto! Rozmawialiśmy z Sheikiem!

Ach? Doprawdy?

A więc wiecie, do czego doszło. Nasza kraina
zamarzła, a Zorowie...

Byłam w śmiertelnym niebezpieczeństwie.
Sheik zdołał mnie ocalić...

Ale mój lud...

Link. Muszę uratować Zorów i przywrócić moją
krainę do jej dawnej świetności.

Jako twoja narzeczona, proszę cię,
użycz mi swej siły raz jeszcze!

Staw czoła potworowi, który gnieździ się w tej
świątyni!

Próbowałam sama znaleźć tę bestię,
jednak bezowocnie.

Widziałam natomiast symbol rodziny królewskiej
Hyrule. To pewnie stanowi klucz.

Jesteś blisko rodziny królewskiej. Być może ty
będziesz wiedział, co robić...

Tymczasem ja ruszam na poszukiwania w...
innym miejscu.

Rozdzielmy się – co trzy pary oczu, to nie jedna.
Spotkamy się w ostatniej komnacie świątyni.

...

Co więcej, nie potrafię tego wyjaśnić, ale...

...muszę dotrzeć do najgłębszych zakamarków tej
świątyni. Szybko.

Po prostu to czuję...

Co takiego, Ruto?

Musimy razem ocalić Zorańskie Zacisze!
Link, to nasze zadanie!

W tobie cała nadzieja!

Ich symbol zdobi jedną ze ścian świątyni,
tuż nad nami. Wypłyń tam i sam zobacz.

Hu, huu, a cóż to? Daleko cię nogi poniosły,
czyż nie, mój drogi?

To Jezioro Hylii – oczko w głowie Zorów.
Na jego dnie spoczywa poświęcona duchowi
odmętów Świątynia Wody.

Zorowie to podwodny lud. Ich dom,
Zorańskie Zacisze, znajdziesz u źródeł
Rzeki Zorów.

Ponoć jedynymi wpuszczanymi tam obcymi są
posłańcy rodziny królewskiej Hyrule. Hu, huu!

Sprawa wygląda tak, Linku, że miałem
właśnie ruszać do Zamku Hyrule.
Chcesz do mnie dołączyć?

Jeśli tak, to chwyć mnie za szpony, a ja wezmę cię
na podniebną wycieczkę.

Hu, huuu! No to lecimy!

Rozumiem. Daj znać, jeśli zmienisz zdanie.

Chcesz polecieć do Zamku Hyrule? Taka podróż
to pewnie będzie dla ciebie niezła frajda.

Ho, ho, ho... Używałeś już dziennika podróży?

Zajrzyj do niego, gdy nie będziesz wiedział,
dokąd się udać i przydałyby ci się wskazówki.

Hu, huu...

Poziom wody rośnie, zmywając całe zło...
Dobrze się spisałeś, Link.

Sheik!

Księżniczka Ruto śle podziękowania?

Ach, tak...

Teraz jest mędrczynią. Dla jej dobra musimy
jak najszybciej przywrócić pokój w Hyrule.

Spójrz, Link.

Wspólnymi siłami udało się wam
zniszczyć potwora w Świątyni Wody.

Jezioro raz jeszcze wypełnia najczystsza woda.
Jego wcześniejsze piękno powróciło... dzięki tobie.

Znów zniknął!

Jesteś niesamowity, Link!

Ale czegóż innego mogłabym się spodziewać
po moim narzeczonym? Walczyłeś wyśmienicie.

Teraz w Zorańskim Zaciszu wszystko będzie
jak dawniej. Dzięki tobie.

Mam nadzieję, że nie zapomniałeś...

...że obdarzyłam cię swą dozgonną miłością!
Jestem teraz twoja!

Ech. Gdyby tylko mogło tak być.

Niestety, moje życzenie nigdy się nie spełni.

Teraz, jako Mędrczyni Wody, muszę tu pozostać
i pomóc w uwięzieniu Króla Demonów.

Właśnie dlatego tak ciągnęło mnie do świątyni.
Wszystko jasne. Taki od zawsze był mój los.

Ruto...

Nie zrozum mnie źle! Odnalazłam swój cel i to
przynosi mi ogromną radość.

Plemię Zorów... to wasza dwójka je ocaliła!
Ale teraz czas, abym to ja przydała się wam.

Link...

Szukasz... księżniczki imieniem Zelda, czyż nie?

Zdziwiłbyś się, ile wiem.

Księżniczka Zelda... żyje. Moje serce to czuje.

Nie przestawaj wierzyć. Spotkasz ją znów,
jeśli tylko się nie poddasz...

Życzę ci powodzenia w walkach, które przed tobą.
Mam też coś dla ciebie.

Proszę... Używaj go rozważnie!

Proszę... jeśli spotkasz Sheika, przekaż mu wyrazy
mojej wdzięczności. Liczę na ciebie... Link.

O, nie!

Sheik!

Link, nie podchodź!

Uważaj!

Tutaj!

Co...

Sheik!

Link, patrz!

U-uważaj...

Link? Link!

Nic ci się nie stało?!

Możesz się ruszyć?

Dobrze, chyba nic ci nie jest...

Co za ulga...

Co to było, Sheik?

Mroczna istota, która została
tu kiedyś uwięziona.

Jakiś czas temu...

...w Wiosce Kakariko pojawił się potwór. Razem
z Impą natychmiast postanowiliśmy to sprawdzić.

Jak podejrzewałam, bariera została przełamana.

Ach, tak. To sprawka Ganondorfa, prawda?

Tak, bez wątpienia.

Odkąd pojawił się Król Demonów, uwięziona
tu przeze mnie istota również urosła w siłę.

Przełamała barierę i wypełzła na powierzchnię.

Zapewne udała się z powrotem
tam, skąd przybyła.

Do Świątyni Cienia.

Dobrze, udajmy się do świątyni.

Nie. Jedno z nas powinno zostać i pilnować wioski.
Bestia może nadal gdzieś tu czyhać.

Rozdzielmy się. Sprawdzę,
czy nie ma jej w Świątyni Cienia.

Ty zostań tutaj i chroń wioskę.

Tak jest.

Impo, uważaj na siebie.

Jestem pewien, że ta istota zmierza
właśnie do Świątyni Cienia.

Gdyby było inaczej, zostałaby tu,
by nas wykończyć.

Impa... Ona jest jedną z mędrczyń.
Bez niej nigdy nie uwięzimy Króla Demonów.

Impa jest... dla mnie bardzo ważna.
Nie poradzę sobie bez niej...

A teraz jest w niebezpieczeństwie.

W moim obecnym stanie... będę raczej
przeszkodą niż pomocą.

A więc... Link, musisz mi pomóc. Proszę, udaj się
do świątyni i pokonaj tę demoniczną bestię!

Wejście do Świątyni Cienia znajduje się
za wioską... w skrajnej głębi cmentarza.

Nie obawiaj się, nie zostawię cię z niczym...

Podzielę się z tobą legendą, która
zaprowadzi cię do świątyni.

„Oto brzmi melodia pustki,
Co za nic ma miejsce i czas...”

Zagrajmy razem melodię, o której mówi legenda –
„Nokturn cienia”.

Zagraj „Nokturn cienia”.

„Nokturn cienia” zabierze cię za wioskę,
na sam kraniec cmentarza...

Dostaniesz się tam tylko, jeśli zagrasz
tę melodię. Nie zapomnij jej.

Strzeż się... By do środka nie mogli wedrzeć się
intruzi, Świątynia Cienia pełna jest pułapek.

Dostrzeżesz je jedynie za pomocą oczu prawdy.

Nie wiem, gdzie je odnajdziesz.

Ale jestem pewny, że tu, w wiosce, znajdziesz
jakąś wskazówkę.

Link, zdobądź oczy prawdy. A potem...
proszę, uratuj Impę!

Sheik...

Widzę jednak, że zdobyłeś już oczy prawdy...
Z nimi z pewnością sobie poradzisz.

Imponujące.

Link... Proszę, pomóż Impie!

Świątynia Cienia jest pełna pułapek.

Dawnośmy się nie widzieli. Witaj, śmiałku.

Choć... ostatnimi czasy zwą cię
raczej Herosem Czasu.

Naprawdę dobrze ci poszło. Pokonać tę demoniczną
bestię w Świątyni Cienia? To nie byle co, dziękuję ci.

A co z księżniczką Zeldą? Gdzie ona jest?

Nie musisz się martwić. Jest bezpieczna.

Jej Wysokość wkrótce ci się objawi,
a wtedy wszystko stanie się jasne...

Dopiero wtedy mędrcy będą mogli powstrzymać
Króla Demonów i przywrócić w Hyrule pokój.

Ja tu pozostanę, wyczekując tego dnia.

Czyli... to ty jesteś Mędrczynią Cienia?

Tak. Na to właśnie wygląda.

Jako mędrczyni muszę odpokutować
za swą porażkę.

Bo widzisz, gdy siedem lat temu
Ganondorf napadł na Zamek Hyrule...

To wszystko przeze mnie. Powinnam była go
pilnować. Powinnam była... jakoś go powstrzymać...

A teraz... nigdy już nie zmażę z siebie tej winy.

Ganondorf, Król Demonów, musi ponieść porażkę.
Nigdy więcej nie może przynieść nam tyle bólu.

A zatem. Mam prośbę.

Niestety, nie mogę dłużej wypełniać obowiązku
ludu Sheikah: bronić Hyrule i rodziny królewskiej.

Proszę więc, zrób to, do czego jam niezdolna.
Ochroń księżniczkę Zeldę. Nie daj jej skrzywdzić.

Widzę po twoich oczach...

Przezwyciężyłeś bez liku trudności, by stanąć
tu dziś przede mną. Urosłeś w siłę.

Weź to!

Oto znak mojego wsparcia. Niech służy ci
w walce z Królem Demonów!

Zaopiekuj się księżniczką Zeldą. Liczę na ciebie.

Siedź cicho, dopóki nie rozkażemy inaczej!

Wyjdziesz stąd dopiero wtedy, kiedy
zastanowisz się nad tym, co zrobiłeś!
Ani chwilę wcześniej!

Masz farta. Nie wierzę, że okazujemy łaskę byle
bandycie...

O KUKURKA! Ale masz krzepę! Siemka, jestem
Ichiro. Żaden ze mnie zbój, tylko zwykły cieśla.

Słuchaj, mieliśmy w ekipie tego świeżaka, Shiro.
Cały czas gadał o Gerudo i o tym, jakie to są
fajne babki. I jak tak gadał, to mi też się udzieliło.

Więc przyszliśmy tutaj, ale Gerudo już na dzień
dobry potraktowały nas po chamsku, bo nie
jesteśmy tacy jak one.

To było tak... NIEFAJNE! Mam dość tego miejsca.

Nie spodziewałem się, że uwolni mnie taki
przystojniaczek... Dziękuję! Jestem Jiro.

Ichiro, najstarszy w naszej ekipie,
przekonał nas, żebyśmy we czwórkę tu przyszli
i zostali gerudiańskimi złodziejami...

Ale te babeczki są DUŻO straszniejsze, niż
myślałem! To ja już wolę siedzieć na budowie.

Nie zostanę tu ani chwili dłużej!

Dzięki, koleżko! Miło z twojej strony!
Jestem Saburo.

Przyszliśmy tutaj, bo Jiro, mój współpracownik,
marzył o dołączeniu do Gerudo. Ale nawet dobrze
nie weszliśmy, a już wylądowaliśmy pod kluczem.

No, ale koniec końców mnie uratowałeś...
więc chyba wszystko dobre, co się dobrze kończy.

Hi, hi! Wracam do szefuńcia. Na pewno się tam
zamartwia...

Walczyłeś tak dzielnie, żeby mnie uwolnić...
MNIE! Wiele nie mogę dla ciebie zrobić,
ale chociaż się przedstawię... Na imię mi Shiro!

Ja nie chciałem tu przychodzić, ale Saburo
strasznie się uparł.

Ja to jestem najmłodszy w ekipie. Nikt mnie
nigdy nie słucha. Nie miałem wyboru...

Pewnie do pozostałych już dotarło, że nie warto
było tu przyłazić. Przy następnej okazji od razu
im powiem, co myślę!

Świątynia...? Mędrzec...? Nie wiem, o co chodzi.

Może pozostali cieśle coś będą wiedzieć. Jak
masz chwilkę, to może weź ich też uratuj, co?

Na pewno sobie poradzisz! Naraziątka!

Możesz sobie pytać o jakieś świątynie
i mędrców, a ja i tak nie będę miał zielonego
pojęcia, o czym ty do mnie mówisz.

Może któryś z pozostałych cieśli ci pomoże.
Bo chyba ich też zamierzasz uratować, nie?

Dziękóweczka! Trzymaj się!

Czy ja coś wiem o świątyniach i mędrcach?

Eee... Nie chcę cię rozczarować, ale... nie bardzo.

Ale może reszta ekipy coś wie. Spróbuj
ich odnaleźć! I uratować, tak przy okazji!

Spróbujesz? Super, dzięki!

Szukasz świątyni i mędrca? Sorki, ja nic
nie wiem.

No nic, to ja już lecę do Doliny Gerudo.
Wpadnij kiedyś, co?

Do zobaczyska! A teraz... woooolnooość! Łihiiii!

No dobrze... Poszukujesz świątyni, prawda?

Bez obaw... Nie będziesz potrzebować tego
ostrza, Hylianinie. Jesteś bezpieczny... na razie.

To ja dowodzę tą twierdzą.

Przez myśl by mi nie przeszło, że ktoś taki jak ty
pokona w boju Gerudo. I że zobaczę
to na własne oczy! Jestem pod wrażeniem!

Słyszałam twoją rozmowę z cieślą... Pragniesz
odnaleźć drogę do świątyni, prawda?

Jeśli zgodzisz się mi pomóc, otworzę bramę na
pustynię, przez którą dostaniesz się do świątyni.

Muszę cię jednak przestrzec. Pustynia to straszliwe
miejsce. Będzie tam na ciebie czyhać mnóstwo
zagrożeń – od burz pyłowych po ruchome piaski.

Ale w boju radzisz sobie niezgorzej, więc jest
szansa, że sprostasz i temu wyzwaniu.

Przynajmniej... taką mam nadzieję.

Jakiś czas temu, nasza wywyższona przywódczyni,
Naburu, udała się w podróż do Świątyni Duszy
i zaginęła.

Nie potrafię dowodzić naszym ludem tak
jak ona... Jej nieobecność, delikatnie mówiąc,
dała się nam we znaki.

Powiem bez ogródek. Chcę, żebyś dotarł do
świątyni i odkrył, co stało się z Naburu.

Proszę... Zgódź się.

Umowa stoi, Hylianinie?

Moja oferta cię zaciekawiła? Cieszy mnie to...

My, Gerudo, świetnie znamy miejsce, którego
poszukujesz. Zwiemy je Świątynią Duszy.

Naprawdę? Przecież bez nas nie dotrzesz
nawet na pustynię.

Zgódźmy się, Link! Musimy się dostać
do tej świątyni.

Może jednak zmienisz zdanie?

A więc pomożesz nam?

Tuż za twierdzą zobaczysz bramę prowadzącą
do Świątyni Duszy.

Strażniczka przepuści cię, gdy zobaczy glejt
ode mnie. Liczę na ciebie, Hylianinie...

A zatem... może dobijemy targu.

Układ jest prosty. Spełnisz moją prośbę,
a ja dam ci coś w zamian... Co ty na to?

Świetnie! Zatem wszystko ustalone! Zadbam,
aby mieszkanki twierdzy wiedziały, że tu jesteś.

Jeszcze jedno. Weź to, bo inaczej wtrącą cię do
lochu, gdy tylko opuścisz tę komnatę...

Hmmm... Strasznie wąskie to przejście.
Tędy się nie zmieszczę.

Ale bez nich się nie obejdę...
Przegram, zanim w ogóle zacznę.

No dobra, przemyślmy to dokładnie...

O, a kogo my tu mamy?

Daleką przebyłeś drogę jak na Hylianina.
Witam i ciebie, i twoją wróżkową przyjaciółkę.

No, nie stójcie jak te kołki...
Powiedzcie, kim jesteście!

Ale... kim jesteś TY? I co miałaś na myśli mówiąc,
że nie obejdziesz się bez „nich”?

Ach! Słyszeliście, jak mówiłam do siebie?

Kiepsko, jak na kogoś,
kto chce być tajemniczy, co?

No dobrze, przedstawię się pierwsza,
żaden problem.

Jestem Naburu z ludu Gerudo. Czym się
zajmuję? Mówiąc wprost... jestem złodziejką.

Więc to ty jesteś Naburu? Dowodzisz
w Twierdzy Gerudo?

Dowodzę? O czym ty...

Chodzi ci o twierdzę kontrolowaną przez
Ganondorfa, tak? Trzymam się od tego
miejsca możliwie jak najdalej.

Działam sama. I wkrótce pokażę im wszystkim,
na co mnie stać.

Czyli... nie jesteś od Ganondorfa?

Wyjaśnijmy coś sobie. Lud Gerudo
składa się niemal wyłącznie z kobiet.
Mężczyzna rodzi się tylko raz na sto lat.

Zgodnie z tradycją zostaje on królem Gerudo...

Teraz jest nim Ganondorf.

Nie zgadzam się z tym obyczajem. To nie samo
urodzenie czyni cię królem. Musisz też mieć
charakter.

Ganondorf... On jest gotów pozbawić życia
każdego, kto wejdzie mu w drogę.
Nie zgadzam się na to.

Tyle o mnie. Teraz wasza kolej.

Link i Navi, hm...

Biorąc pod uwagę wasze podejście, też pewnie
nie przepadacie za Ganondorfem, co?

W tej sytuacji... głupotą byłoby nie połączyć sił.

Na nieszczęście – jedyna droga do tego skarbu
wiedzie przez to malutkie przejście.

Jestem przekonana, że Ganondorf coś planuje
w tej świątyni.

Inaczej nie byłoby tu tyle potworów.

Problem w tym, że nie mogę przejść dalej,
bo drogę zagradza ten kamienny blok.
A swoje waży.

No, no... dobrze rozumujesz.

Nie wiem, czego tu szukacie, ale wy też musicie
jakoś się pozbyć tego kamiennego bloku, prawda?

Przynieście mi skarb, o którym mówię,
a skorzystamy na tym wszyscy.

Wiesz co... Mówiąc szczerze,
nie jestem tutaj dla skarbu.

Coś mnie tu wzywa...
Coś każe mi iść dalej, głębiej...

Nie umiem tego wyjaśnić...

Przepraszam... Znowu mnie poniosło!

Myślenie na głos to naprawdę zły nawyk!

W każdym razie, dopóki nie znajdziecie
tych rękawic, żadne z nas nie ruszy dalej.

Dotrzymajcie swojej części umowy, a będę mieć
wobec was spory dług wdzięczności.

A ja zawsze spłacam swoje długi!
Ruszajcie, przynieście mi srebrne rękawice!

Na szczęście wiem, że gdzieś tu jest skarb,
który pozwala dźwigać wielkie ciężary.

I chcesz, żebyśmy się dla ciebie
przez nie przecisnęli?

To chyba sprawiedliwa umowa?

A, i nawet nie próbujcie myśleć o ucieczce
ze skarbem...

Srebrne rękawice są dla dorosłych.
Będą dla ciebie za wielkie.

Ale bez obaw! Jak usunę ten upierdliwy blok,
wy też będziecie mogli przejść.

Link, myślę, że tymczasowa współpraca
z Naburu to dobry pomysł.

Hę? Myślałam, że mimo wzrostu masz w sobie
więcej odwagi. Ganondorf serio tak cię przeraża?

Udało ci się, Link! Teraz powinniśmy
wywiązać się z obietnicy danej Naburu.

Heeeej, Link!

Cześć, Naburu!

Znalazłeś je, prawda?

Świetnie sobie radzisz, chłopcze!

H-hej, co robicie?!

Co się dzieje? Kim one są?!

Odpowiadacie przed nim...
przed Ganondorfem!

Niemądrze sprzeciwiać się woli potężnego
Ganondorfa. Gerudo czy nie, kara i tak cię spotka...

Przebiegłe dziewczę. Pożałujesz chwili, w której
zdecydowałaś się zdradzić swego pana...

Musimy jej pomóc!

Link!

Uciekaj stąd! No już! Idź!

Naburu!

Koume, kochana, robimy coś
z tym dzieciakiem na górze?

Mogłybyśmy, moja droga Kotake,
ale chyba nie warto.

Moja droga Koume, chyba ktoś przyszedł
nas odwiedzić...

Na to wygląda, moja droga Kotake...

Nie przyszłoby mi do głowy, że ktoś zajdzie
tak daleko. Nieustraszony z niego intruz...

Oczywiście ktoś tak butny musi zostać ukarany.

Wierny sługo, oto mój rozkaz. Słuchaj uważnie!

Powstań i zgładź tego głupca, który nas naszedł!

Udało ci się przejść przez pustynię. Jestem pod
wrażeniem, Link.

Nie będzie łatwo przejść przez próby, które na
ciebie czekają. Wierzę jednak, że dasz sobie
radę.

„Kto czasu pływ szanuje – to nad nim nie zapanuje.
Kto zmiany przyjacielem – niech poczyna śmielej”.

Przypomnij sobie te słowa, jeśli napotkasz
na swej drodze trudności...

I jeszcze jedno, Link...

„Requiem dusz” jest nierozłączną częścią tego
miejsca. Zagraj je, gdy zechcesz tu wrócić.

Zagraj „Requiem dusz”.

Pamiętaj: by wrócić do Pustynnej Olbrzymki,
zagraj „Requiem dusz”.

Pustynia ugości cię bez względu na twój wzrost...

Link... Jak myślisz, co to naprawdę znaczy?
W sensie, wszystko to, co mówił Sheik...

Świątynia Duszy...

Przybywam, by podzielić się z tobą pewną
wiedzą... Przekażę ci strofę z jednej z legend
o Świątyni Duszy...

Sprowadziły mnie tu wieści o oczach prawdy...
Nie sądziłem, że cię tu spotkam.

Przed tobą Świątynia Duszy. Zdaje się, że jej
mędrzec jest w niebezpieczeństwie.

Musisz uratować zarówno mędrca, jak i Impę,
przed czyhającymi nad nimi
niebezpieczeństwami.

Link, jestem... jestem ci wdzięczny.

Dzięki tobie Impa przebudziła się jako
mędrczyni.

Dziękuję...

Biorąc pod uwagę wszystko, co zrobiłeś do tej
pory, z pewnością poradzisz sobie z tym,
co nadejdzie.

Wsłuchaj się więc... w słowa zagadki Świątyni
Duszy...

Wsłuchaj się w starożytną mądrość – wysłuchaj
legendy Świątyni Duszy...

Dziękuję za ofiarę.

Pozwól, że przekażę ci teraz nową moc.

Możesz poczuć lekkie ukłucie, ale bądź grzeczny
i stój spokojnie.

No i proszę. Nie było tak źle, prawda?

Miłość Nayru ochroni cię przed wszelkimi
obrażeniami.

Ale uważaj, gdyż zaklęcie to nie trwa wiecznie.

Co się ze mną stało?