Npc_Hylia_051

Hahaha! Żartuję sobie!

Jak się masz, młodzieńcze? Chcesz posłuchać
o mieszkańcach wioski?

To ty obudziłeś człowieka, który zajmował moje
gościnne łóżko?

Chyba wrócił na ranczo Lon Lon.

Nie wiem, co się zmieniło, ale mam nadzieję,
że zjednoczył się z rodziną.

Spójrz tam.

Ach, ten leń. Podobno był właścicielem
rancza Lon Lon.

Słyszę, jak we śnie wzywa czyjeś imię... Nie mam
pewności, ale chyba swojej córki.

Jeśli cię to ciekawi, powinieneś go dopytać.

Zapytaj go, jeśli cię to ciekawi. Chociaż pewnie
nie będzie łatwo go dobudzić.

Ach, ten leń. Zdaje się, że był właścicielem
rancza Lon Lon.

Nie jestem pewna, co się wydarzyło, ale we śnie
wzywał czyjeś imię... Chyba swojej córki.

Człowiek, który spał na gościnnym łóżku, wrócił
na ranczo Lon Lon.

Mam nadzieję, że nic mu nie jest...

Wiem, że w życiu są wzloty i upadki. Oby nie
doświadczał właśnie tych drugich.

Ten leń na moim gościnnym łóżku
był kiedyś właścicielem rancza Lon Lon.

Miał też córkę, ale nie wiem, gdzie się podziała?
Często słyszę, jak wzywa jej imię we śnie...

Ten leń, który słodko chrapie pod moim
dachem, był kiedyś właścicielem rancza Lon Lon.

Często sobie dumam, co mogło stać się z jego
córką. Słyszę, jak wzywa jej imię we śnie...

Babunia wreszcie zakończyła swoją wyprawę
badawczą.

Pewnie tego nie wiesz, ale to żona mistrza cieśli,
który kiedyś tu mieszkał.

Chwilę po jej powrocie opuścił wioskę i odszedł
do innej pracy.

Jeśli chcesz odwiedzić jej kramik, poszukaj drzwi
na tyłach zwykłego sklepu z eliksirami.

Skomplikowane? Być może, ale dasz sobie radę,
jak zapamiętasz, żeby przejść tyłem sklepu
z eliksirami.

Spotkałeś opiekunkę kukuraków?

Jest córką mistrza cieśli, który mieszkał tu wiele
lat temu. Wkłada całe serce w opiekę nad
ptactwem i dba o nie jak o własną rodzinę.

Kiedyś miała kukuraka o rzadkim upierzeniu,
ale nie wiem, czy nadal się nim opiekuje.

Znasz człowieka z młyna? Od dawien dawna
mieszka w tej ruderze.

Tak między nami, to zrobił się drażliwy, odkąd
siedem lat temu młyn się zepsuł...

Ale to było siedem lat temu, a kiedyś trzeba
przestać żyć przeszłością.

Została jeszcze jedna osoba...

To chyba już wszyscy! Teraz pewnie doskonale
się orientujesz, kto jest kim!

Jeśli zechcesz posłuchać o mieszkańcach jeszcze
raz, po prostu mnie zapytaj!

Hmm... Kto następny...

Chcesz posłuchać o kimś innym?

W porządku. Zawsze jesteś tu mile widziany.

Pomyślmy... Po pierwsze...

Znasz człowieka z młyna? Od dawien dawna
mieszka w tej ruderze.

Tak między nami, to zrobił się drażliwy, odkąd
siedem lat temu młyn się zepsuł...

Dawniej młyn tłoczył wody gruntowe do studni,
ale pewnego razu, po burzy, przestał działać.

Od tego czasu w studni nie ma wody. Nie jest
łatwo, lecz wioska nie takie rzeczy przetrwała.

Ale to było siedem lat temu, a w życiu,
dla własnego dobra, trzeba się po prostu
z pewnymi rzeczami pogodzić.

Słyszałeś o cmentarnym widmie?

Tak naprawdę to duch człowieka o imieniu
Dampé. Opiekował się wioskowym cmentarzem.

Skoro dusza Dampégo nie spoczywa w pokoju,
może ma tu jeszcze niedokończone sprawy...

Witaj, młody człowieku.

Najróżniejsze ludziska tu mieszkają.
Opowiedzieć ci o nich?

Dobry wieczór, młody człowieku.

Ty też przybywasz z Podzamcza, młody człowieku?

Cóż, rozgość się na spokojnie. Na pewno
wszyscy chcieliby cię poznać.

Najróżniejsze ludziska tu mieszkają. Mogę ci
o nich opowiedzieć, jeśli chcesz.

Ty też przybywasz z Podzamcza, młody człowieku?

Mieszkańcy wioski sporo przeszli, ale ostatnio
było spokojnie.

Żyje tu sporo osób, więc daj mi znać, jeśli
chciałbyś się o nich więcej dowiedzieć.

Witaj! Widziałam, jak się tu kręcisz, ale nie
mieliśmy jeszcze okazji zamienić słowa.

Jeśli chcesz zwrócić na siebie uwagę hodowczyni
kukuraków, musisz być bardziej... ujmujący!

Cóż, może na dobry początek zaczniesz się
uśmiechać! Wyraziście... i z pewnością siebie!

Dokładnie tak!

Hii, hii! Ostrożnie, bo jeszcze i mnie przyprawisz
o szybsze bicie serca!

Chyba nie ucierpiałeś w pożarze?

Jeśli wpadniesz w kłopoty, możesz polegać na
mieszkańcach wioski.

A skoro jesteśmy w tym temacie, może ci
o nich opowiem?

Wybacz, chyba jeszcze się nie znamy. Mam
nadzieję, że nie ucierpiałeś w pożarze?

Ojej... Mocno się spaliła. Przydałby się cieśla,
a nawet kilku.

Och?

Coś miałam zrobić...

A dziś ugotuję...

Dobra robota!

Zajrzyj, gdy zgłodniejesz!

Jak się masz?

Trzeba by tu uprzątnąć.

Trochę podniszczona...

Podoba ci się w wiosce?

Dzięki za troskę.

Dzieńdoberek!

Serdecznie zapraszam!

Niebrzydkie te twoje okularki. Ile milionów
za nie dałeś?

Cóż to za upiorna maska? Ratunku!

Ta maska wygląda... groźnie. Chyba mnie nie
zaatakujesz?

Ojej! Czy to twarz Dampégo? Zupełnie jakby
powrócił zza grobu.

Czy to zajęcza opaska? A ja nie przygotowałam
żadnej marchewki...

Czy to maska Gorona? Hmm... Nie znam
przepisów na dania z kamieniami...

Ojejuu... Przystojnie wyglądasz w tej masce!

Przebrałeś się za złodziejaszka? Hii, hii!
Przybywasz mnie porwać?

To maska uroczej dziewuszki. Za młodu
wyglądałam identycznie!

Ale słodziutki chłopaczek! Schrupać cię można!

Sporo kosztowała ta maska? Myślisz, że jest
warta więcej niż mój dom?

Interesująca maska...

Ta damulka, co to się u mnie zatrzymuje, mogłaby czasem
pomóc z gotowaniem...

Uuu, podejrzana ta maska! Może lepiej kogoś
zawołam?

Och, cóż za unikatowa maska!
Doskonale ci pasuje!

Ojejku! Długo tu już stoisz?

Jak tam, chłopcze? Rozejrzałeś się po wiosce?
Co myślisz o naszym wiatraku?

Chciałbyś znów posłuchać o mieszkańcach
naszej wioski?

Ach, no tak! Mamy tu w wiosce starszą panią,
która próbuje wynaleźć „najpotężniejszy eliksir”.

Ona jest żoną mistrza cieśli, ale już od dawna
nic, tylko podróżuje w imię swoich poszukiwań.

Nie spodziewam się, żeby wróciła, zanim ty,
chłoptasiu, nie dorośniesz. Nie żartuję!

Ach, wiem! Widziałeś tu może takiego
tyczkowatego typka? Wysoki, ciągle nie w sosie,
nic tylko się... szlaja?

Może nie wygląda, ale to syn mistrza cieśli,
dasz wiarę?

Zawsze go w rodzinie mieli za czarną owcę...

Ale ostatnio podejrzałam, jak z oddali patrzy się
na swoją siostrę. To ta dziewczyna, co pilnuje
kukuraków.

I tak sobie pomyślałam... A co, jeśli jemu tak
naprawdę zależy, żeby odbudować więzi rodzinne?

Zdaje się, że mistrz cieśla ma się ostatnio
nienajlepiej...

Mamy tu w wiosce mistrza cieślę, który buduje
nam chałupy, ale trochę zaczynam się o niego
martwić...

On w ogóle mało słucha innych, a swojego syna
to ciągle tylko nazywa „bęcwałem”...

Jego serce od zawsze bije głównie dla pracy,
więc może to dlatego nie umie się obchodzić
z własnym dzieckiem...

No, a na koniec opowiem ci o...

I to już wszystko! Jesteś na bieżąco.

Gdybyś zechciał posłuchać tego jeszcze raz,
wpadnij ponownie!

Hmm... O cieśli już ci opowiedziałam, czyli
w następnej kolejności wypada...

No i to tyle w tym temacie. Chcesz posłuchać
jeszcze o kimś?

To pa! Odwiedź mnie, kiedy tylko chcesz!

W porządku! Hmmm... O kim by ci tu
opowiedzieć najpierw...

Różni ludzie mieszkają w naszej wiosce.
Chętnie opowiem ci o nich wszystkich,
jeśli masz czas.

No tak, wiatrak ciężko przeoczyć. Ale jakiś czas
temu się zepsuł w czasie burzy.

Od tego czasu wyschła woda w studni.
A bez wody ciężko jest ludziskom gotować...

Gdyby tylko dało się jakoś zdobywać wodę
bez potrzeby korzystania ze studni...

Wiatrak ciężko przegapić. W końcu jest taki duży,
że jakiś typek tam w środku mieszka.

To urządzenie wyciąga z gruntu wodę, żebyśmy
zawsze mieli świeży zapas w studni.

Niestety, ma już swoje lata. Jedna solidna
wichura i może być po ptokach...

Tak przynajmniej niektórzy w wiosce gadają.

W porządku, no to leć już.

W porządku, to do widzenia.

A słyszałeś, co się ostatnio stało?

Jeden z cieśli się poślizgnął i o mało nie wpadł
do studni!

Dokładnie! Nie wiadomo, jak tam jest głęboko.

Sama nie jestem pewna, co się znajduje na dnie,
ale wcale mi się nie spieszy sprawdzać.

O...?

Witaj, kochanieńki.

Na cmentarzu bawi się inne dziecko.
Może pobawicie się razem?

Witaj, kochanieńki.

Cieśle się pilnie krzątają, jak zwykle...

To miejsce może wyglądać na zapadłą dziurę,
ale tak naprawdę to i tak przybyło tu życia.

Kiedy ja byłam w twoim wieku, niewiele tu było,
no, poza tym starym wiatrakiem.

O, witaj. Przepraszam, że cię nie zauważyłam.
Czy my się znamy?

Ta wioska wygląda może skromnie, ale tak
naprawdę to sporo się tu teraz dzieje.

Wiesz co...? Jeśli byś chciał zanieść domowy
obiad dziewczynie od kukuraków, mogę go
z chęcią dla ciebie upichcić! Ha, ha!

Proszę, oto twój obiad! I dla żołnierzy też.
Zawsze są tacy wygłodniali, czyż nie?

Och, nic a nic się o to nie martw.
Ja lubię o was dbać!

Mam co robić przy garach i trochę mi się spieszy.
Porozmawiamy kiedy indziej.

Ostrożnie się baw koło studni, dziubasku.
Możesz sobie do niej zajrzeć, jeśliś ciekaw,
ale uważaj, żebyś nie wpadł!

Witaj.

Cześć, kochanieńki. Czy miałeś już okazję
rozejrzeć się po wiosce?

My się chyba jeszcze nie znamy, maluszku.
Czy to twoja pierwsza wizyta w Wiosce Kakariko?

Och! Muszę wrócić do domu, żeby przygotować
obiad naszym dzielnym cieślom!

A zatem, cóż by tu upichcić na kolację?
Masz jakieś życzenia?

Przepraszam, kochaniutki, ale muszę właśnie
coś dostarczyć.

Mam trochę spraw do załatwienia.
Porozmawiajmy później, co?

Jeśli masz trochę wolnego czasu, ten chłopiec
na cmentarzu doceniłby na pewno odrobinę
towarzystwa.

No, chyba że jesteś zajęty zwiedzaniem wioski
i podziwianiem wnętrza naszego wiatraka.

Przepraszam, jestem teraz troszkę zajęta.

Czekam tu na kogoś... Ale ten ktoś się spóźnia.

Czy rozejrzałeś się już po wiosce? Zwróć uwagę
na wiatrak, jeśli będziesz miał okazję. Również
wewnątrz!

Hej. Przepraszam, ale czekam teraz na kogoś.

Właśnie na kogoś czekam.

Ta wioska może i wygląda na zapuszczoną,
ale i tak żywiej tu niż kiedyś.

Hej, popatrz na to!

Woda w studni! Zniknęła!

Co my teraz zrobimy?

Ojejku! Chyba zostawiłam garnek na ogniu!
Muszę pędzić do domu. Uważaj na siebie!

My się chyba jeszcze nie znamy, prawda?
Cóż, w takim razie przepraszam, że ja tak nagle,
ale... spójrz no tylko na to!

Och, doprawdy...

Ech...

♪Hm, hm, hmmm♪

♪Hu, hu, huuu♪

Niech no spojrzę...

Co u ciebie?

Ależ nie ma za co!

Woda! Gdzie woda?!

Hi, hi... To miło patrzeć, jak się dzieci bawią
w maskaradę!

Jakie twarzowe szkiełka! Może mnie też by się
takie przydały...

Dzieciaki uwielbiają tę maskę, prawda?

Ojej! Ależ przeuroczy z ciebie potworek!

Ojej, przecież ta maska wygląda jak wykapany
pan Dampé! Założę się, że ten chłopiec, który
bawi się na cmentarzu, byłby nią zachwycony!

Zajęcza opaska! Równina Hyrule kiedyś była
pełna zajączków, wiesz?

Maska Gorona? Niestety, nie umiem przyrządzać
dań z głazów.

Ojej, cóż za stylowa maska! Przypomina mi
kogoś, kogo znałam dawno, dawno temu...

To maska złodziejki, czyż nie? Przykro mi,
ale ja nie mam nic wartego kradzieży...

Czy to maska księżniczki? Czy powinnam przed
tobą dygnąć, Wasza Wysokość?

Czy to maska księcia? Hi, hi! Jeśli przybywasz,
by poprosić mnie o rękę, muszę ci niestety
odmówić!

Jaka ciekawa maska...

Uwielbiam gotować, ale chyba już nigdy nie pogodzę się
z koniecznością zmywania naczyń...

Żołnierz przy bramie coś chyba wspominał
o tej masce, nie? Że jego dziecko taką chciało,
czy jakoś tak...

Achhh! Jakie prześliczne oczęta!

Aaaaa!

Hej!

Co?!

Eee?!

Strasznie zmokłam...

Okropna pogoda...

Dziwne...

O, już jest spokój...

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

To coś nowego!

Podoba mi się!

Trochę dziwnie to brzmi.

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Ach!

Tylko nie ja!

Co?

Ach!

Parzy!

Przestań!

Hej!

Aua!

Moje biedne oczy!

Aaa!

Ach!

Hę?!

Ach!

Aua!

Co za ziąb!

Ach!

Przestań!

Nie!

Oczywiście! I pamiętaj, żeby przyprowadzić
tę dziewczynę.

No wiesz, tę, na którą ciągle się gapisz...
Hodowczynię kukuraków!

Ależ ty się niczym nie przejmuj! To żaden kłopot.

Jeśli chcesz, nauczę cię gotować.
Na pewno masz kogoś, dla kogo chciałbyś
coś upitrasić...

Znaczy tę o domu, który niby stał w miejscu,
gdzie teraz znajduje się studnia?

No, jeśli wierzysz w takie rzeczy...
Nie podejrzewałam cię o to!