Hodowczyni kukuraków

To jak, potrzebujesz czegoś? Może chcesz
o czymś porozmawiać?

Hm? Przepraszam? Chcesz o czymś
porozmawiać?

Ooo, dzień dobry.

Ooo, witaj.

Ajaj... Widok naszej wioski w płomieniach
zupełnie wytrącił mnie z równowagi... Dobrze,
że zagroda z kukurakami nie poszła z dymem...

Hę? Och, przepraszam... Tak sobie na głos myślę.

Oferta nadal aktualna. Może jednak
przygarniesz tego kieszonkowego kukuraka?

Gdy taki kukurak się wykluje, głośnym
„KUKURAKUUU!” zbudzi największego leniuszka.

Słuchaj, może zaopiekujesz się tym
kieszonkowym kukurakiem?

Świetnie! Co za ulga, że mogę przekazać jajo
komuś obeznanemu w temacie!

Gdy kukurak wyjdzie ze skorupki, chętnie
sprawdzę, czy nic mu nie jest.

Żeby mógł radośnie zacząć życie, musi zbudzić
prawdziwego śpiocha! Spróbuj takiego znaleźć.

Szkoda. Pewnie masz za sobą jakieś
nieprzyjemne przejścia z kukurakami...

Chwileczkę... Czy my się znamy?

Hmm. Nieważne. Zdradzić ci coś ciekawego?

Natknęłam się na bardzo rzadkie jajo. Pochodzi
od rasy kieszonkowych kukuraków!

Te ptaszyny mają szczególny talent – potrafią
zbudzić nawet największego śpiocha!

Niedługo po wykluciu pisklę kukuraka głośnym
„KUKURAKUUU!” budzi kogoś w pobliżu.
Z taką werwą powinno się zaczynać życie, prawda?

A skoro o ptaszynach mowa, mam przeczucie,
że zajmowałeś się już kukurakami.

Posłuchaj tego!

Czas pędzi jak szalony, gdy się ciężko pracuje.

Prawdę mówiąc, u mnie każdy dzień wygląda
tak samo.

Nic nigdy się nie zmienia... Moja mamcia, tatko
i braciszek – żadne z nich nie ma problemu
z kukurakami. Mogę im tylko pozazdrościć...

Tatko był tu kiedyś mistrzem ciesielskim.

Ale straciłam z nim kontakt, gdy przyjął pracę
w Dolinie Gerudo.

Chcesz jeszcze o czymś porozmawiać?

Tak, wróciła z długiej podróży. Podczas wyprawy
pracowała nad swoimi miksturami.

Mieszka w naszej wiosce, a najczęściej spotkasz
ją w chatce za sklepem z eliksirami.

Niedawno oficjalnie otworzyła swój kramik! Zajrzyj
do sklepu z eliksirami, jeśli masz ochotę.

Ma jeszcze nieco pracy, ale gdy już otworzy swój
własny sklep z eliksirami, koniecznie go odwiedź.

Mój starszy brat świetnie radzi sobie
ze zwierzętami i lubi się nimi zajmować.

Tatko chyba chciał, żeby został cieślą, ale on
wolał przebywać z kukurakami. Bardzo ich to...
poróżniło.

Tak więc niezbyt dobrze się między nimi układa,
ale mam nadzieję, że pewnego dnia
się dogadają.

To chyba już wszystko.

Ja już będę leciała.

W takim razie do zobaczenia.

Tylko nie dokuczaj kukurakom, dobrze?

Miło się z tobą rozmawiało. Zajrzyj tu jeszcze.

Świetnie sobie radzisz!

Nie ma na co czekać, prawda? Radujmy się
każdym dniem!

Właśnie szłam doglądać kukuraków.

Jak się miewa Dziobomir? Mam nadzieję,
że dobrze. Co do mojego braciszka, to nie mam
pojęcia, gdzie się ostatnimi czasy obija.

Chwileczkę. Spotkałeś mojego brata?!

Myślałam, że pracował dla tatka, a okazało się,
że tak naprawdę pomagał mamci...

Jeśli do nas nie wróci, zostanę sama z kukurakami.
Och, nie...

Czy Dziobomir nadal jest przygnębiony? Pewnie
zwyczajnie tęskni za moim braciszkiem...

Dziobomir to kukurak, którego wychował
mój starszy brat. Tylko spójrz na te
jaskrawoniebieskie pióra!

Niestety, odkąd mój brat odszedł z wioski,
ptaszek pogrążył się w rozpaczy. Przestał nawet
piać i gdakać.

Och, po prostu opuścił wioskę bez słowa.
Nie mam pojęcia, gdzie jest.

Może mamcia wie, dokąd się udał. W końcu
pomagał jej w sklepie z eliksirami.

Więcej nie wiem. Gdybyś czegoś potrzebował,
zawsze jestem w pobliżu.

Dziobomir na pewno by się rozchmurzył, gdyby
znów ujrzał mojego braciszka. I on ucieszyłby się
ze spotkania. Na pewno tęskni za Dziobomirem!

Jeśli zastanawiasz się, co z moim braciszkiem,
pogadaj z moją mamcią. Wie więcej ode mnie.
I opiekuj się Dziobomirem, dobrze?

I co? Zmieniłeś zdanie?!

Znaczy się, co do przygarnięcia Dziobomira.
Ostatnio był smutaśny i strasznie cichutki...

Tak wspaniale opiekowałeś się kieszonkowym
kukurakiem, że nie wyobrażam sobie, bym mogła
powierzyć tego maluszka komuś innemu!

Co powiesz? Zechciałbyś wymienić kieszonkowego
kukuraka na Dziobomira?

Och, dziękuję ci!

A oto i Dziobomir!

Jejciu... Zawsze mam ciarki, gdy trzymam Dziobomira...

Posłuchaj... Jeśli napotkasz mojego starszego
brata, mógłbyś przekazać mu Dziobomira?

Byłby zachwycony, gdyby znów mógł zobaczyć
ten pierzasty dzióbek. Wiem, że proszę o wiele,
ale... liczę, że postąpisz właściwie.

Tylko ty możesz podnieść Dziobomira na duchu.
Przygarniesz go w zamian za swojego kukuraka?

Rozumiem. To niełatwa decyzja i nie powinnam
oczekiwać, że podejmiesz ją od razu.

Jak tam twój kieszonkowy kukurak? Mogę na
niego zerknąć, jeśli chcesz!

Hmm... Tak... Mhmmm...

Tylko spójrz na to maleństwo... Co za szczęśliwa
ptaszyna! Pewnie świetnie się bawiła, budząc
jakiegoś słodko chrapiącego leniuszka!

Młodzieńcze, według mnie masz zadatki na
doskonałego opiekuna kukuraków!

Hmm... Nie chciałbyś może zająć się innym
kukurakiem? I to nie byle jakim!

Dziobomir należał do mojego starszego brata,
ale odkąd ten odszedł z wioski... biedny ptaszek
przestał piać.

Tak sobie myślę, że... możemy się zamienić, jeśli
masz ochotę! Twój kukurak za Dziobomira?

Mam zerknąć na tego kukuraka?

Biedna ptaszynka. Zauważyłeś, że jest jakby
markotna? Coś tu nie gra...

Podobno małemu kukurakowi trudno dojść do
siebie, gdy wyrwie ze snu osobę, która nie
jest w dobrym nastroju!

Jeśli trafi na kogoś ponurego, mały kukurak nie
poradzi sobie w życiu. Musisz pomóc tej osobie,
by pomóc kukurakowi!

Ciekawe... Czy mi się zdaje, czy ma jakby kwaśną
minę? Chyba nie czuje się najlepiej.

Ta ptaszyna wydaje się spięta. Chyba jeszcze nie
doszła do siebie po wykluciu.

Poszukaj prawdziwego śpiocha i pozwól jej go
zbudzić. Na pewno byłaby w siódmym niebie!

Hmm... Ten malec nie uwolnił jeszcze swojej
energii. Chyba nie miał okazji zapiać po raz
pierwszy w życiu.

Z pewnością ożywi się, gdy tylko znajdzie
prawdziwego śpiocha, którego może obudzić!

Cudownie! Wykluł się bez najmniejszych
trudności! Gratulacje!

A teraz niech no mu się przyjrzę...

Czy kukurak już się wykluł?
Sprawdzić, czy jest zdrów i cały?

Przecież... przecież to nadal tylko jajo!

Dobrze się nim opiekuj, a w końcu się wykluje.
Cierpliwości, natura zrobi swoje.

Gdy to nastąpi, musisz znaleźć prawdziwego
śpiocha, aby ptaszyna zbudziła go donośnym
„KUKURAKUUU!”... i radośnie rozpoczęła życie!

Jasne. Do zobaczenia.

Ooo! Chyba nie chce jeszcze wyjść ze skorupki!
Opiekuj się nim, a kiedyś się wykluje.

Uff...

Chyba trochę tu ogarnę.

Czas posprzątać.

Co to ja miałam zrobić?

Co następne na liście?

Muszę wymienić paszę...

♪Laa, li, laa♪

Ale głośny grzmot!

Hej! Spójrz na to jajo!

Ależ radosny ten kieszonkowy kukurak! Masz
smykałkę do opiekowania się ptaszynami.

Może jednak wymienisz swojego kukuraka na
Dziobomira?

Tylko spójrz na te przepiękne błękitne piórka!
Nie mam pojęcia, jak mój brat mógł porzucić
tego uroczego kukuraczka.

Jeśli spotkasz kiedyś mojego starszego brata,
przekażesz mu Dziobomira?

Och, Dziobomir zupełnie przestał piać. To się
zaczęło, kiedy mój starszy brat opuścił wioskę.

Tylko ostrożnie z tym jajem.

Gdy maluch się wykluje, znajdź jakiegoś leniuszka,
aby kukurak mógł obudzić go swoim pianiem!

A-ha. Więc... przybywasz, żeby pokazać mi jajo?

Hej, poznaję tę piłę! Na pewno należy do tatka.

Pewnie dużo bez niej nie zrobi, bo to dość ważne
narzędzie. Oddasz ją tatkowi, jeśli spotkasz go
w Dolinie Gerudo?

Chwileczkę... czy ta piła nie należy do mojego
tatka? Dawno jej nie widziałam.

Właściwie to jestem prawie pewna, że mój braciszek zabrał ją
ze sobą, gdy opuścił wioskę...

Jejciu! Przeurocza maska! Znaczy się,
uroczo wyglądałaby na kimś młodszym!

Hmm... To ma być maska dla dorosłego?
Dziecinnie wygląda! Hii, hii!

Hii, hii! Ale straszna ta maska!
Szczególnie, gdy zakłada ją ktoś dorosły.

Jejciu! Słodka ta opaska! A gdyby tak założyć
ją kukurakowi?

Ojejciu! Wyglądasz jak Goron! Nie uważasz, że
słodkie mają miny, gdy tak sobie żują kamienie?

Ojejciu! Czy to maska Zory? Hmm... Całkiem
fajna, ale wolę łagodne rysy Goronów.

Ojejciu! Cóż za śliczna twarzyczka! Też
chciałabym mieć tyle uroku i wdzięku.

Ojejciu! Ale słodziutka maska! Chociaż na kimś
dorosłym wygląda dziwnie...

Ojejciu! Ale słodziutka maska! Tylko obawiam
się, że kukuraki mi wystraszy...

Ojejciu! Co za... niezwykła maska. Ale czy sama
bym taką założyła? Niekoniecznie.

Oko na tej masce wygląda... dosyć groźnie. Oby moje
ukochane kukuraki się nie przestraszyły.

Człowiek, który ze mną mieszka, często na mnie zerka.
Musi naprawdę przepadać za kukurakami...

Och, łał! Zawsze chciałam nosić okulary, a takich
jak te nigdy nie widziałam. Szkoda, że mam
świetny wzrok.

Mam nadzieję, że tatko i jego pomocnicy nie
dają się za bardzo we znaki cioteczce...

Cioteczka codziennie mi gotuje. Tak wiele dla
nas robi. Mogłaby czasem odpocząć.

Czy cioteczka była dziś w dobrym nastroju?
Nie wydawała się... przemęczona?

Och, po prostu martwię się, bo to ona zajmuje
się tatkiem i jego pracownikami.

Ciągle się sprzeczają, więc... zgaduję, że nie jest
to łatwe zadanie.

Dziękuję! I przepraszam, że zawracam ci głowę
rodzinnymi konfliktami.

Ale wracając do ważniejszych tematów...

Łał! Dość... osobliwa ta maska. Trochę się boję,
że mi kukuraki wystraszy.

Niemożliwe! To ty, młodzieńcze?

Czas zajrzeć do moich pupilków! Oby żadnego
nie brakowało.

Ciekawe, jak miewają się moje kukuraki. Lepiej
sprawdzę, czy wszystko u nich w porządku.

Dość już mam tych twoich psot, skrzacie!
Obiecasz, że zostawisz już moje kukuraki
w spokoju?

Gdy już skończysz bawić się z kukurakami,
możesz odprowadzić je do zagrody?

Zanim odejdziesz, zagoń wszystkie kukuraki do
zagrody. Lepiej, żeby nie fruwały po okolicy...

Wyznam ci, że mam dreszcze, jeśli choćby tknę
kukuraka! To taka... alergia. No. Gdybym tylko
mogła obchodzić się z nimi tak swobodnie jak ty!

Miejmy nadzieję, że wszystkie odnalezione
kukuraki pozostaną w zagrodzie!

Może posłuchają cię, jeśli je grzecznie poprosisz.
Hii, hii!

Witaj! Dziękuję, że odnalazłeś i sprowadziłeś
moje kukuraki.

Witam! Dziękuję, że poszukujesz moich
drogich kukuraków i je do mnie sprowadzasz!

Dni całe zamartwiam się o te psotne kukuraki.

Dziwna sprawa... Kolejny uciekł?

Kurczę blade! Znów mam za mało kukuraków!

Zawsze opiekuję się kukurakami. Dzień bez nich
to dla mnie dzień stracony!

Mam nadzieję, że do rana kukuraki będą już
grzeczne...

Kukuraki już nie uciekną z zagrody... prawda?

Szukasz miejsca na drzemkę? Na piętrze
mamy łóżko. Prześpij się na nim, jeśli chcesz.

My nocujemy tutaj, ale jeśli jesteś śpiący,
to na piętrze jest łóżko.

Szukasz miejsca, w którym odpoczniesz?

My zwykle śpimy na dole, ale jeśli masz ochotę
się zdrzemnąć, to na górze jest łóżko.

Oj, chłodno się zrobiło! Chyba wrócę do pokoju
i kości ogrzeję.

Chyba czas już odpocząć. Kto by pomyślał, że
opieka nad kukurakami potrafi tak zmęczyć.

Tylko delikatnie z moimi drogimi pupilami.

No, dobrze...

Nigdzie nie lećcie.

To już wszystkie?

Gdzie one się podziały?

Co słychać?

Może tak ostrożniej?!

Hej! Przestań!

S-stój! Co ty wyprawiasz?!

Właściwie to nie mam pojęcia, czego w nim nie lubię...
Pomijając wygląd i osobowość, to wydaje się niczego sobie.

Och, łał! Zawsze chciałam nosić okulary, a takich
jak te nigdy nie widziałam. Szkoda, że mam
świetny wzrok.

Ooo! Cóż za urocza maska! Oczywiście nie tak
urocza jak moje kukuraki!

Hrmm... No i co ja mam na to powiedzieć?

No, jasne! Dzieciak, który przesiaduje na
cmentarzu, wspominał coś o przerażającej
twarzy... Bardzo podobnej do tej maski...

Ooo! Ślicznie wyglądasz z tymi uszkami!
Choć nie tak ślicznie jak moje kochane kukuraki!

Ojej! Zmyliła mnie ta maska. Myślałam,
że to wielkie gadające jajo!

Łał! W tej masce wyglądasz bardzo poważnie
i dostojnie. Nie mam racji?

O, jaka śliczna! Chciałabym być tak piękna
jak podobizna na tej masce. Może kiedyś...

Ta maska... Ciekawe, kto zainspirował jej twórcę.
Widziałam już tę twarz, czy mi się wydaje?

Hii, hii! Urocza ta maska! Przypomina mojego
braciszka, gdy był małym chłopcem.

Dziwnie wygląda oko na tej masce... Dziwnie i strasznie.
Oby moje ukochane kukuraki się nie przestraszyły.

Niby żyjemy pod jednym dachem... ale jakoś nie wiem,
co o nim myśleć.

Nie pojmuję...

Hmm... Wydaje mi się, że jeden z nich mógł
odlecieć w stronę studni...

Niech pomyślę... Widziałam chyba kątem oka,
jak jeden z ptaków zmierzał w stronę Równiny
Hyrule.

Ale był to chyba ten leniwy, więc daleko pewnie
nie zaszedł.

Jedno z moich drogich ptaszysk leciało chyba
w stronę szlaku na Górę Śmierci... Biedactwo,
musi być przerażone! Oby mu nic nie było...

Mogło mi się zdawać... ale chyba widziałam
chmurę białych piór, lecącą gdzieś hen, wysoko?

Jeden z moich ptaków lubi się bawić
w chowanki. Niełatwo będzie go wytropić...

Zawsze jest tam, gdzie się go najmniej
spodziewam! Na szczęście nie umie trzymać
dzioba na kłódkę. Radzę szukać na słuch!

Mam nadzieję, że nie niepokoją znowu
majstrów przy robocie...

Hmm... Czy któreś z nich polazłoby w stronę
tego zdezelowanego domu...?

Na pewno nie odważyłyby się wejść do środka!
Tam jest straszno! Plotka głosi, że wewnątrz
mieszka potwór!

Czy ten kukurak serio doleciał aż do wiatraka...?
A może to był tylko sen na jawie?

Ale jak tam w ogóle dotrzeć? Przecież nie umiemy
latać jak kukuraki...

Gdzież odlatują te moje ptaszęta? Niestety,
nie mam bladego pojęcia...

Aaaaa!

Co?!

Co?!

Eee?!

Nareszcie koniec...

Okropna pogoda...

Dziwne...

O, już jest spokój...

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

To coś nowego!

Podoba mi się!

Trochę dziwnie to brzmi.

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Wspaniała piosenka.

Jaka piękna melodia...

Świetnie grasz!

Ach!

Tylko nie ja!

Co?

Ach!

Parzy!

Przestań!

Hej!

Aua!

Moje biedne oczy!

Aaa!

Ach!

Hę?!

Ach!

Aua!

Co za ziąb!

Ach!

Przestań!

Nie!

Czy męczy mnie doglądanie kukuraków?
Gdzieżby tam. Są takie urocze!

Mają różne osobowości, różnie pieją i się
poruszają. Godzinami mogę na nie patrzeć
i zawsze znajdę coś ciekawego.

Są moją chlubą! Cała wioska na nich polega,
bo radosnym pianiem budzą wszystkich
mieszkańców.

Och, nie. Każdy jest wyjątkowy. Choć wszystkie
mają jedną wspólną cechę.

To może cię zaskoczyć, ale...

Świetnie wyczuwają ludzką naturę! Z kimś
podłym na pewno się nie polubią.

Hm?

Nie wynoś kukuraków poza zagrodę! Jak jeden
się wydostanie, reszta na pewno polezie za nim!

Cóż... Baw się z moimi kukurakami, ile chcesz,
tylko przyprowadź je z powrotem!

Och, dziękuję za sprowadzenie moich
ukochanych pupili!

Gdy tylko tknę kukuraka, łapią mnie dreszcze!
Jestem ci wdzięczna... Ależ ulga, że się pojawiłeś.

Dziękuję! To dla ciebie, młodzieńcze!

Śliczny, nieprawdaż? Dobrze się nim opiekuj!

Gdy schwytasz kukuraka, przynieś go do tej
zagrody. Jeszcze liczba i będą wszystkie!

Jak się domyślasz, moje ptactwo ani myśli
do mnie wracać. Masz ochotę wybrać się
na poszukiwanie kukuraków, młodzieńcze?

Cała siódemka moich słodkich kukuraków znów
w zagrodzie! Martwiłam się o tych uciekinierów!

Dziękuję, że sprowadziłeś moje kukuraki!
Zupełnie spanikowałam, kiedy zniknęły!

Witaj. Czy to ty odnalazłeś trzódkę kukuraków,
która gdzieś mi się zawieruszyła?

No tak! Od razu wyczułam, że niedawno miałeś
do czynienia z kukurakami.

Nie bądź taki skromny! Przecież wiem, jak było.
Zdradził cię zapach kukuraka na ubraniu!

Och, przepraszam! Jak mogłam cię nie zauważyć?
Przecież jesteś nie do przeoczenia! Hii, hii!

Wybacz! Zupełnie cię nie zauważyłam!

To ty odnalazłeś wszystkie moje drogie kukuraki,
prawda?

Znowu się widzimy? Cudownie!

Dasz wiarę? Na chwilkę odwróciłam wzrok od
moich kukuraków i czmychnęły! Znowu!

Gdzieś tam po świecie błąkają się liczba
moje kukuraki. Kto wie, co z nimi będzie?

Sama nie zdołam sprowadzić tutaj kukuraków...
Mam swoje powody...

Mógłbyś pomóc mi odszukać je wszystkie?
Pięknie proszę?

Za sprowadzenie wszystkich kukuraków mogłabym
ci dać małe kieszonkowe!

Dzięki! Nie wiedziałam, co począć, gdy moje
drogie kukuraki się rozpierzchły.

Łał... Nieźle ci idzie sprowadzanie kukuraków, ale
musisz odnaleźć jeszcze liczba!

Sama nie zdołam sprowadzić tutaj kukuraków...
Mam swoje powody...

Mógłbyś pomóc mi odszukać je wszystkie?
Pięknie proszę?

Za sprowadzenie wszystkich kukuraków mogłabym
ci dać pusty słój!

Ha, no proszę. Skąd wiedziałeś, że trzeba
doprowadzić kukuraki do tej zagrody?

W ogóle nie kojarzę tego chłopca... a może jednak? Czyżbym
opowiedziała mu o kukurakach i zapomniała o tym?

To ty jesteś tą miłą duszą, co pomaga
mi znaleźć moje kukuraki, prawda?

Nie wiem, jak ci dziękować, młodzieńcze!
Odkąd rozpierzchły się na cztery strony świata,
nic, tylko myślę, jak je odzyskać...

Moje kochane kukuraki... Na chwilę je z oka
spuścisz i od razu odfruwają!

Gdybyś znalazł chwilkę... czy mógłbyś jeszcze raz
odszukać moje drogie ptaszyny? Oczywiście za
twoje trudy czeka cię nagroda.

Jaja sobie robisz? Znaczy się, dzięki! Przyda się
każda pomoc! Posłuchaj, mam siedem
przecudnych kukuraków, ale... cóż...

Niestety, bywa, że jeden wyfrunie poza zagrodę,
a reszta idzie w jego ślady! Może schwytasz
i sprowadzisz tu całą siódemkę?

Może znajdzie się ktoś, kto mi pomoże... Chciałam nawet
się wykosztować na jakąś nagrodę...

Na samą myśl, że mogłabym choćby dotknąć któregoś
z moich drogich kukuraków, aż mnie... ściska... skręca... mdli...

Ojejciu! W niezłe tarapaty się wpakowałam.
Co robić...? Co robić...?

Jaja sobie robisz? Znaczy się, dzięki! Przyda się
każda pomoc! Posłuchaj, mam siedem
przecudnych kukuraków, ale... cóż...

Niestety, bywa, że jeden wyfrunie poza zagrodę,
a reszta idzie w jego ślady! Może schwytasz
i sprowadzisz tu całą siódemkę?

Jeśli wszystkie do mnie wrócą, w nagrodę dam ci
fajny pusty słój!

Ojejciu... Może znajdzie się ktoś, kto mi pomoże... Szkoda,
że mogę się odwdzięczyć tylko tym pustym słojem...

W zagrodzie powinno być siedem
kukuraków, ale niespodziewanie wszystkie
odfrunęły w siną dal!

Kilka z nich dostrzegłam tuż przed ucieczką
i mniej więcej wiem, gdzie ich szukać...

Ech, wstyd się przyznać, lecz niezbyt dobrze radzę sobie...
z chwytaniem ich i tak dalej.

To ty! W samą porę!

Trochę wstyd się przyznać, ale... moje kukuraki
znowu się rozpierzchły! Ojej...

Nie do wiary! Doskonale radzisz sobie
z kukurakami! Może wyświadczyłbyś mi
przysługę...

Słuchaj, mam teraz sporo na głowie. Moje
kukuraki... zwiały mi, przechery jedne!

Och, nie, nie, nie... Co ja pocznę? Zagroda pusta,
a moje kukuraki...

Dziękuję!

O! Jednego znalazłeś!

Dokąd one pouciekały?

Dokąd zwiały poprzednio?

Masz do tego dryg!

Oby do mnie wróciły...

Szybko! Tutaj!

No i mamy już kilka!

Świetnie ci idzie!

Już mi nie odfrunie!

1... 2... 3... 4...

To już ostatni!

Pierzasty nicpoń!

Oj, niedobrze, niedobrze!

Czyżby pewnego dnia po prostu postanowiły sobie odfrunąć?
Może kukuraki też mają okres buntu, podobnie jak ludzie...
Powinnam być wobec nich bardziej surowa.

Jejciu! Nie zauważyłam cię! Robią wrażenie te
twoje patrzałki, nie powiem! Hii, hii!

Och, przepraszam! Nie zauważyłam pana,
panie Kitonie! Hii, hii!

Och, przepraszam! Nie zauważyłam pani,
pani Czaszeczko! Hii, hii!

Och, przepraszam! Nie zauważyłam pana, panie
Straszku! Hii, hii!

Och, przepraszam! Nie zauważyłam pana, panie
zajączku! Hii, hii!

A to co za maska? Ech, chyba nawet nie chcę pytać.

Och, przepraszam! Nie zauważyłam pana, panie
Goronie! Hii, hii!

Och, przepraszam! Nie zauważyłam pana, panie
Zorzo! A może... Zoro? Hii, hii!

Och, przepraszam! Nie zauważyłam pani, pani
Gertrudo! Znaczy się... Gerudo. Hii, hii!

Och, przepraszam! Nie zauważyłam cię, młoda
damo! Hii, hii!

Och, przepraszam! Nie zauważyłam cię,
nadobny młodzieńcze! Hii, hii!